Wednesday, July 24, 2013

**

ಹಸಿದಿದ್ದಾಗ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುವ ಬಾಯಿ
ತುಂಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಕೈ ಸವರುತ್ತಿದ್ದಾಗ,
ಕಂಡು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ನೇತಾಡುವ ಕೋಳಿ,
ಹೇಳುತಿತ್ತು- "ಛೇ...ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ!"
-------------------------------
ತನ್ನಂಗಳದ ಹೂ ಪಕಳೆಯುದುರುವವರೆಗೂ
ಗಿಡದಲೇ ಕಾಣಬಯಸುವ ಕಣ್ಣು
ಇನ್ನೊಂದರ ಹೂವರಳುವ ಮುನ್ನವೇ
ಕೊಯ್ಯುವಂತೆ ಕೈಯ್ಯ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದೇಕೆ?!

ಹೆಳವ ಸುಳ್ಳು

ಕಣ್ಣೆಷ್ಟು ಕಂಡರೂ ತಿವಿತ, ಇರಿತ
ಮತ್ತವು ಹರಿಸುವ ರಾಮಾರಕ್ತ,

ಕಿವಿಯೆಷ್ಟು ಕೇಳಿದರೂ ಮೋಸ, ದ್ವೇಷ

ಮತ್ತವು ರೂಪಿಸುವ ವ್ಯಥಾನಕ,

ಬಾಯೆಷ್ಟು ಹಾಡಿದರೂ ನೋವು, ಕಾವು
ಮತ್ತವು ಸುರಿಸುವ ಕಣ್ಣೀರು,

ಉಸಿರೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತರೂ ಭಾರಗಾಳಿ
ಮತ್ತದರೊಳಗಿನ ಕಲ್ಮಶ,

ಎಲ್ಲ ನೆಲೆಸಿದ ಮೈ ತನ್ನ ತಾನೊಡ್ಡಿಕೊಳದೇ
ಸತ್ಯವಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗದು..

ಸುಳ್ಳು ಕುಣಿದು-ಕುಪ್ಪಳಿಸಬಹುದು ನಿಂತಲ್ಲೇ.
ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ತೆವಳಬಹುದು..

ಹೆಜ್ಜೆಯೊಂದಿಡಲಿಕೂ ಮುಂದೆ ಬೇಕದಕೆ
ಆಸರೆ ಸತ್ಯದೂರುಗೋಲಿನದು...
 
 

Tuesday, July 23, 2013

**

ಕಾಡಿ ಕರೆವ ಭಾವ
ಹೊತ್ತಿರದಿದ್ದರಷ್ಟು ನೋವ
ನಿನಗೆಲ್ಲಿ ಮುಟ್ಟುವುದೋ ದೇವ?!
ನೋವು ತಲುಪುವ ವೇಗ
ಬೆಳಕಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು...
ಅದಕೇ ಇರಬೇಕು
ಒಟ್ಟಿಗೇ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟವು,
ಇದು ನೋಡು ನನ್ನ ತಾಗಿ
ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿ ನಿನ್ನ ಮುಟ್ಟಿದ್ದಾಗಿದೆ,
ನಿನ್ನುತ್ತರವೆನ್ನ ನೇವರಿಸಿದ್ದೂ ಆಗಿದೆ...

ಅದಿನ್ನೂ ಬಹುಶಃ ದಾರಿಯಲಿದೆ...
-------------------------------
ದಯವಿಟ್ಟು ಮರೆಯದಿರು..
ಕಹಿಯಲೊಮ್ಮೆ
ಸಿಹಿಯಲೊಮ್ಮೆ
ಬಾರಿಬಾರಿ ಅದ್ದಿ
ನಿನ್ನ ರಚನೆ ಮಾಡಿದವನೇ
ನನ್ನದೂ ಮಾಡಿದ್ದು....
------------------------
ಕಣ್ಣು ಸಾಗರ ತುಂಬಿಕೊಳುತಿತ್ತು,
"ಅಬ್ಬಾ ಸುಂದರ.." ಮನ ಗುನುಗುತಿತ್ತು.
ಕಣ್ಣು ಸೋಲುವ ದೂರದಲೆಲ್ಲೋ ಮಿಣುಮಿಣುಕೆನುತಿತ್ತು,
ಬಳಿಬಂದ ಹಡಗು ತುಂಬಿ ದೃಷ್ಟಿ ಮೀರಿ ಹಬ್ಬುವಷ್ಟಿತ್ತು.
ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕೇಳಿದ್ದರೂ ದೂರದ ಬೆಟ್ಟದ ಗಾದೆ
ನೂರೊಂದನೆಯ ಬಾರಿ ಸಾಪೇಕ್ಷತೆ ಬೆರಗು ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ.

Monday, July 22, 2013

ನಮನ

ಅಡಕ ಸ್ವಂತಿಕೆಯ
ಗುರುತಿಸಿ, ಹೊರತರಿಸಿ
ಬೀಜದೊಳಡಕ ಮೊಳಕೆಯಂಥ
ಅರಿವಿಗೆ ಕಣ್ತೆರೆಸುವ,

ನೋಯದೆ, ನೋಯಿಸದೆ
ಸಾಗುವ ದಾರಿ, ನಡೆವ ಪರಿ
ಬೆಳೆವ ದಿಶೆ, ಮುಟ್ಟುವ ಗುರಿ
ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸುವ,

ತಮದ ತೊಡಕು ತರಿದು,
ಒಡಲಾಳದ ನಗೆಯ ಛವಿಯಲೇ
ನೇರ ಸಾಗುತಲಿರುವ
ಸರಿ ಉಪಾಯವರುಹುವ,

ಕಣ್ಕಟ್ಟಿದೆಡೆ ಪಟ್ಟಿ ಬಿಚ್ಚಿ,
ಕಣ್ಣು ತಿಕ್ಕಿ, ತನ್ನಂಗೈ ಶಾಖವಿತ್ತು,
ಮಂಜುಮಂಜಾಗಿದ್ದುದೆಲ್ಲ
ತಿಳಿಯಾಗಿಸುವ,

ತನ್ನೊಡಲ ಬಗೆದು ತೋರಿ,
ಒಡಲ ಜಾಲಾಡುವುದ ಕಲಿಸಿ
ಒಳಗುಟ್ಟು ಶೋಧಿಸಿಸಿ
ಸ್ವಪರಿಚಯವೀವ,

ಅಂತಃಸತ್ವ ಜತನದಲೆತ್ತಿ
ಮೇಲ್ಮೈಗೆ ತಂದಿಟ್ಟು
ಪ್ರಯತ್ನಪೂಜೆಯಲಿ ಔನ್ನತ್ಯಕ್ಕೇರಿಸಿ,
ಹೊಸದಾಗಿಸಿ ತೋರುವ,

ಕೀಳರಿಮೆ ಕಳೆ ಕಿತ್ತು,
ಒಲುಮೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬಿತ್ತಿ,
ತನ್ನ ತಾನೆಂದಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸುವ
ಬಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ,

ಗುರುವಿಗೆನಮನಗಳು.

(ಇದುವರೆಗೆ ನಾವು ಅರಿತಿರದ ಹೊಸತೊಂದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನ ಪರಿಚಯಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನದಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜ್ಞಾನ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯವಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಗುರುಗಳು ಅಂತ ಗುರುತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಎದುರಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳೆಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳನ್ನು, ಆ ಮೂಲಕ ಹೊಸಪಾಠ, ಹೊಸಅರಿವು, ಹೊಸಗುರಿ, ಹೊಸದಾರಿ, ಹೊಸಸಂತಸ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದಂಥವುಗಳೇ ಹೌದು. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಗುರುವಿನ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿಕೊಂಡವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಪರಿಚಯದ ಪರಿಧಿಯೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲ ಚೈತನ್ಯಗಳಿಗೂ ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ಸಂದರ್ಭದ ನಮನಗಳು.)
 
 
 
 

Saturday, July 20, 2013

ಧ್ಯಾನದ ನಡುವೊಮ್ಮೆ

ಶಬ್ಧಗಳೊಡಲೊಳಗೆ
ವಿರುದ್ಧಾತ್ಮಕತೆಗಳ
ಪೂರಕ ತತ್ವದಡಿ
ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ಹುಡುಕಿ
ತಲೆಗೇರಿಸಿಕೊಂಡೆ...

ಅರೆ ಪದ್ಮಾಸದ
ಧ್ಯಾನಮುದ್ರೆಯಲಿ
ದೀರ್ಘ ಶ್ವಾಸದ
ನಿರಾಳತೆಯಲಿ
ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣಡಿಯೇನೋ
ಮಹತ್ತು ಕಾಣುವ
ಭರವಸೆಯಲಿದ್ದೆ..

ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ಮೌನವಾಗಿ
ಎದೆಗಿಳಿದು.....
ಎಡ, ಬಲ, ಮೇಲೆಕೆಳಗೆಲ್ಲಾ
ಆವರಿಸಿ ಎತ್ತಲೋ ಹೊತ್ತೊಯ್ದು
ನಾ ಕಳೆದು ಹೋದ ಗಳಿಗೆ..
ಬೇಕಾದ್ದೇನೋ ಸಮೀಪಿಸಿದ ಹಾಗೆ,
ಮೆಲ್ಲ ಮುಟ್ಟಿ ಛೇಡಿಸುವ ಮಗು
ಮತ್ತೆ ದೂರಕೋಡಿದ ಹಾಗೆ..
 
ಇನ್ನೇನು ನಸುನಗು ಆ ಮಗುವ
ಹಿಡಿದು ಬಿಡುತಿತ್ತು, ಅಷ್ಟರಲಿ..
ಮುರಿದು ಚಂದ ದೃಶ್ಯಾವಳಿ
ಸರಪಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಚಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿ...
ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಎಲುಬು,
ಕಜ್ಜಿನಾಯಿಯ ಕೂಗು,
ತೆರಳಿದ ಬಂಧಗಳ ನೋವು,
ಮುರಿದ ಬಂಧಗಳ ಅಳು,
ತುಳಿತದಡಿಯ ಕಣ್ಣೀರು..

ಹೀಗೇ...
ಇಲ್ಲಗಳ ಸರದಿಸಾಲಿನ ಮುಂದೆ
ಬೇಕುಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿಲುಕದೆತ್ತರದ
ಕಪಾಟಿನ ಹಲಬೀಗದೊಳಗೆ
ಭದ್ರವಾಗಿರುವೆಡೆ ಸಾಗುತಾ ಆಸೆ,
ಬೆಳೆಬೆಳೆದು ನಿರಾಸೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ ಗೋಳು..
ಕಣ್ಬಿಡಿಸಿತು, ತಲೆ ತಿರುಗಿತು..

ಭ್ರೂ ಮಧ್ಯವೇ ಇರಲಿ
ನೆತ್ತಿ ಮಧ್ಯವೇ ಇರಲಿ
ಇದ್ದುದೆಲ್ಲ ಹಾಗೇ ಇರಲಿ.
ತುಂಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ
ಮೇಲಿನವು ಬೆಳಕಾಗುವ ಬದಲು
ಹಸಿದುದು ತಣಿವುದಾಗಲಿ...
ಬಿಚ್ಚಿದೆವೆ ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಿದವು
ಆಗ ಬೇಕೆನಿಸಿದುದ
ಕೈ ದೂರ ಸರಿಸಿತು,
ಇಲ್ಲಗಳ ಆಸೆ ನಿರಾಸೆಯಾಗುವಷ್ಟು
ಬೆಳೆಯದಿರುವ ಆಶಯ
ಧ್ಯಾನದ ಕೇಂದ್ರವಾಯಿತು.

**

ಮೋಡ ಸರಿಯುತಿದೆ
ಚಂದ್ರ ತೆರೆಮರೆಯಿಂದೀಚೆ
ಬರಲಾರಂಬಿಸಿದ ಸುದ್ಧಿ...
ಮಾತಾಡಿಯಾನೇ, ನಕ್ಕಾನೇ,
ಸುರಿದೀತೇ ಚಂದ್ರಿಕೆ?!
ತುಸು ದೂರವಿದ್ದರೂ ಹುಣ್ಣಿಮೆ
ಎದುರು ನೋಡುತಿದೆ ಈ ರಾತ್ರಿ....
ಕ್ಷಣ ಯುಗವಾಗುತಿದೆ,
ಪಕ್ಷವಲ್ಲ, ವರ್ಷದಿಂದ ಕಾದಿರುವ ಇರುಳು...
ಕಾದಿದೆ ಗಾಢ ಕಪ್ಪಾಗಿ.
ಕಂಗಳ ದಾಹ ಹಿಂಗೀತೇ?
ಗಂಟಲಷ್ಟು ತಣಿದೀತೇ?
ಮನಸಷ್ಟು ತುಂಬೀತೇ?

ಕತ್ತಲಿತ್ತಿತ್ತು ಬೆಳಕೀಯದ್ದು.

ರಾತ್ರಿ ಕರೆದಿತ್ತು ಹೊರಗೆ..
"ಅನುಭವಿಸು ನನ್ನನೂ,
ಸ್ವಲ್ಪ ನಿನ್ನನೂ ಜೊತೆಗೆ...

ಬೆಚ್ಚನೆ ಗೂಡು
ಅಚ್ಚಬಿಳಿ ಸ್ಪಷ್ಟಬೆಳಕು
ಹಚ್ಚಹಸಿರ ಒಳಮೆತ್ತೆ
ಮೆಚ್ಚುವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನವುಗಳ
ಬಿಟ್ಟು ಬರೀ
ನಿನನಷ್ಟೇ ಹೊರತಾ,
ನೀನಷ್ಟೇ ಆಗಿ ಬಾ.
ಕಾದಿದೆ ಕತ್ತಲಲಿ ನೀ ಕಾದದ್ದು."

ಹಿಂಜರಿವವಳು ಇಂದು
ಮುನ್ನಡೆಯಿಟ್ಟೆ..
ನಸುಕಪ್ಪು ಜಗತ್ತಲಿ
ಎಲ್ಲ ಅಸ್ಪಷ್ಟ
ಅಪೂರ್ಣ ಚಂದ್ರ
ಗೂಬೆ ಪಾರಿವಾಳಗಳ
ಕೊರಳಲಿ ಮೌನವೂ ಚಿಂದಿ.
ಅಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಆಪ್ತವೆನಿಸಿ...

ಬಿರುಬೆಳಕಿಗಲ್ಲ,
ಕತ್ತಲಿಗೇ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದವು.
ನೆರಳೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲದ
ಕಾಣ್ಕೆಯೊಳಗೆ...ಥೇಟ್
ಈ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಅಭಿನ್ನ
ಮೂಲಬಿಂಬದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಹಾಗೇ..

ನಗದ್ದು ಎಂದೂ ನಗುತ್ತಾ,
ನುಡಿಯದ್ದು ನುಡಿಯುತ್ತಾ,
ಭಾವತೀವ್ರತೆಗೇರದ್ದು ಕರಗುತಾ
ನನ್ನೊಳಗಿಳಿಯಿತು,
ಬಿಂಬವಲ್ಲವೀಗ,
ನೆರಳಲ್ಲವೀಗ,
ಅದು ಒಂದು ಸತ್ಯ.

ಕತ್ತಲಿತ್ತಿತ್ತು ಬೆಳಕೀಯದ್ದು.
ಅಭಿವಂದಿಸಿ ವಾಪಾಸಾದೆ,
ಬೆಳಕು ಕಾಯುತಿತ್ತು..
ಕತ್ತಲ ಸತ್ಯವೊಳಗಿತ್ತು.
ಬೆಳಕು ಎಚ್ಚರವಾಗಿತ್ತು...
ಬಾಳು, ಇರುಳ ಜೊತೆಗೆ
ಹಗಲು; ಪಾಠ ಮನನವಾಗಿತ್ತು...