ನಾನು ನಾನೆನಿಸುವುದು

ನಿದ್ದೆಯ ಕೊನೆಯ ಜಾವ
ಎಚ್ಚರದೊಳಹೊಗುವ ಹೊಸ್ತಿಲ ಮೇಲೆ
"ಹೊಸಿಲು ತುಳಿಯಬಾರದಮ್ಮಾ"
ಅಜ್ಜಿಯ, ಅಮ್ಮನ, ಅತ್ತೆಯ,
ಮತ್ತಕ್ಕನದೂ ತುಸುಕ್ಷೀಣ
ದನಿಗಳೆಲ್ಲ ಮೀರಿ ನಿಂತ
ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗೆಜ್ಜೆಯುಲಿಯಲಿ
ನನಗೆ ನಾ ನಾನೆನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಜಾಗೃತಿ ಸ್ವಪ್ನಾವಸ್ಥೆಗಳೆಲ್ಲ
ತಪ್ಪೆಂದು ಎದೆತಟ್ಟಿ ಸಾರಿದ್ದು
ಸರಿಯೆನಿಸುತಾ;
ಸರಿಯೆಂದು ಏರಿಸಿದ ಧ್ವಜ
ದಶದಿಕ್ಕಿನ ಏರುವೇಗದ
ಗಾಳಿಗಾಡಿಯಾಡಿ ಚಿಂದಿಯಾಗುತಾ...
ನಡೆದದ್ದು ಮೊತ್ತಕ್ಕೆ ಸೇರಿ,
ನಡೆಯಬೇಕಿದ್ದೂ ನಡೆಯದ್ದು
ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸೋರಿ...
ಕೈಗೊಂಡು ಮುದಗೊಳಿಸಿದ್ದು,
ಮತ್ತೆ ಕೈಜಾರಿ ಮತ್ತದೇ
ಕತ್ತಲ ಕಂಬನಿ ಹಗಲಿನಿಬ್ಬನಿಯೆನಿಸಿದ್ದು..

ಇವೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮೀರಿ
ನೀ ನನಗೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕೆನಿಸುವ,
ಎಚ್ಚರದ ಅದೇ ಆ ಮೊದಲ ಜಾವ
ನಿದ್ದೆ ಕಳಚಿಹೋಗುವ ಅದೇ ಆ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ
ಒಂದಿಷ್ಟೂ ತಡಬಡಾಯಿಸದ ಹೆಜ್ಜೆಯೂರಿ
ನಿಂತಾಗ, ಮತ್ತಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಆಗ ಮಾತ್ರ
ನನಗೆ ನಾ ನಾನೆನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಹೊರಳುಹೊರಳಿಗೂ ಬಿಮ್ಮನರಳಿದ ನೂರು ನೆನಪ ಹೂವು
ಹೊರಾವರಣ ದರ್ಶನಕಿಟ್ಟ ಉತ್ಸವಮೂರ್ತಿ ಮೇಲುದುರಿದವು
ಪುಳಕಿತವೋ, ಮುಳ್ಳಸ್ನಾನವೋ, ಮೂರ್ತಿ ಹುಯ್ಯಿಸಿಕೊಂಡಿತು
ಅಂತೂ ಪುಷ್ಪಾರ್ಚನೆ ಉತ್ಸವಮೂರ್ತಿಯ ಮುಚ್ಚಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು.

ಅಗೋ, ಜನಮನ ತಟ್ಟನೇ ಗರ್ಭಗುಡಿಯತ್ತ ದಾಂಗುಡಿ
ಕದ ಮುರಿಯತೊಡಗಿದೆಯಂತೆ, ಗುಂಪಿಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿ.
ಮೊದಲೇ ಮರೆಮಾಡಿದ ಅಷಾಡ ಕಳೆದ ಮಿಲನದ ಶ್ರಾವಣ;
ಗಾಳಿಯಲೆಯಲೆಯಲೂ ಉಕ್ಕುವುತ್ಸಾಹ, ದರ್ಶನದ ತಲ್ಲಣ.

ಗರ್ಭಗುಡಿಯೊಳಗಿಂದ ಕ್ಷೀಣ ದನಿಯಾದರೂ ಭಾವ ಸಶಕ್ತವಿದೆಯಲ್ಲಾ!!
ಅಲ್ಲ ಮಂತ್ರವಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ, ಪೂಜೆ ನಿಂತು ವರ್ಷಗಳೇ ಸಂದಿವೆಯಲ್ಲಾ!!
ಒಳಗೆ ಭಗ್ನಗೊಂಡ ನಗ್ನಮೂರ್ತಿ ಮೆಲ್ಲನುಸುರಿದೆ, ಮಾತನಾಡಿದೆ ಕಲ್ಲು,
"ಗುಟ್ಟು ನಾ, ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿಯಬೇಕದಕೀಗ ಹೊರಳುವುದು ನೀ ನಿಲಿಸಬೇಕು."

ಅವನು ಅವಳು ಮತ್ತು ಬದುಕು
-----------------------
ನೆಗ್ಗಿ ನೋಡುವ ಅವನಾಟದ ಅಳತೆಗೋಲಿನ ಮೇಲೆ
ಅಳತೆ ಗುರುತು ಮೂಡಿಸುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲವನು.
ಕಾಯಕವೇ ಕೈಲಾಸವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ
ಬದುಕಂತೂ ಹೌದವಗೆ,
ಮತ್ತೆ ಬದುಕುವ ಉಪಾಯವೂ, ಉದ್ದೇಶವೂ..
ನಡುನಡುವೆ ಒಂದಷ್ಟು ಆಮೋದಪ್ರಮೋದ
ಒದಗಿದೆಲ್ಲ ಗಳಿಗೆಯಲೂ ಕಾಯಕಕೆ ಸತ್ವವರಸುತ್ತಾನೆ
ಮತ್ತು ವಿನೋದಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ಅವಕಾಶ..
ಬಸಿದು ಅನುಭವವ ದೃಶ್ಯಾದೃಶ್ಯ ಹಸಿವೆಗಳ
ತಣಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ,
"ಬದುಕೆಂದರೆ ಜಗ್ಗಿ ನೋಡುವಾಟ ಮತ್ತು
ಗೆಲುವುದೆಂದರೆ ಹಸಿವೆ ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು"

ಬಡಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮುರಿಯೆನುನುವ ಪಾಠದ ಹೊತ್ತಗೆಯಲಿ
ನವಿಲುಗರಿ ಜತನದಲಿ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲವಳು
ಅವಳಿಗೂ ಬದುಕೆಂದರೆ ಕಾಯಕವೇ.
ತಾನುಳಿದು, ನವಿಲುಗರಿಯೂ ಮುರಿಯದಂತುಳಿಸುವುದು
ಮತ್ತೆಲ್ಲವೂ ಮರಿ ಮಾಡುವ ನಂಬಿಕೆ ಜತನ ಮಾಡುವುದು.
ನಡುನಡುವೆ ಒಂದಷ್ಟು ತೇಪೆ, ತೇಪೆ ಮತ್ತು ಬರೀ ತೇಪೆ..
ಒದಗಿದೆಲ್ಲ ಗಳಿಗೆಯಲೂ ಹೊಲಿವ ಪರಿಕರವರಸುತ್ತಾಳೆ
ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣಿಗೊಂದಷ್ಟು ಬೆಳಕು.
ಅನುಭವದ ಅಚ್ಚುಗಳಿಗಿಳಿಯುತಾ
ತನ್ನ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.
ಆಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ,
"ಬದುಕೆಂದರೆ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಳುವಾಟ ಮತ್ತು
ಗೆಲುವುದೆಂದರೆ ಉಳಿಯುವುದು."

ಕೊನೆಯಪಕ್ಷ...

ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ
ಎಲ್ಲ ಕೇಳಿದ ಮೇಲುಳಿದದ್ದು
ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸುತಲೇ
ತೃಪ್ತನಾಗುವ ಶಕ್ತಿಯ ಕೋರಿಕೆ.
　
ಅದನಿತ್ತುಬಿಟ್ಟೆ ನೋಡು,
ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ಸಂಭ್ರಮಿಸಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಈಗ ಬೇಕಿದೆ ತುರ್ತು ,
ಅದ ಮಣಿಸುವ ದ್ವೇಷಿಸುವ ಆನೆಬಲ.
　
ತಪಕಂತೂ ಕೂರಲಾರೆ,
ಜಪ ನಾನರಿತಿಲ್ಲ,
ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಕಾಯಬಲ್ಲೆ,
ಕಾಯುತಲೇ ಸಾಯಬಲ್ಲೆ.
　
ಕೊನೆ ಗಳಿಗೆಯಲಾದರೂ ಪ್ರಭುವೇ,

ಉಸಿರುಸಿರನೂ ಕಂಬನಿಯಾಗಿಸಿದ
ಒತ್ತಡದಾಗರಗಳು ಕೆಲವಿವೆ,
ಬಲು ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರವವು ನನಗೆ.
　
ನನ್ನ ದ್ವೇಷಕವು ಸಡಿಲಾಗಲಿ
ನನ್ನ ತಂಪೆದೆ ಕೋಪದ ಕುಲುಮೆಯಾಗಿ
ಕಂಬನಿ ಕುದಿದು ಆವಿಯಾಗಲಿ
ಆ ಆವಿ ನನ್ನ ಕೊನೆಯುಸಿರಿಗೊದಗಲಿ.
　
ಪ್ರೀತಿಯುಂಡು ಜೀರ್ಣಿಸಲಾಗದೆ
ಕಕ್ಕಿದ ಸುಸ್ತಿಗೆ ದ್ವೇಷ ಬೆನ್ನು ಸವರಲಿ.
ಪ್ರೀತಿಯದಾರಿ ಇಷ್ಟು ದುರ್ಗಮವೇ?
ಗೊತ್ತಿರದೆ ಆಯ್ದುಬಿಟ್ಟೆ, ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ.
　
ಪ್ರೀತಿಯ ಸುಳಿವಿರದ ಸುಲಭಮಾರ್ಗದಲಿ
ಜೀವಂತ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನಾದರೂ ಊರಿಸು.

ಕ್ಷಮಿಸು.

ದೈವಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲಿ
ಶರಣಾಗತಿಯಡಿ
ಕೈಗುದುರಿದ ಹೂ
ಬಾಡಿದ್ದರೆ, ನಿರ್ಗಂಧವಿದ್ದರೆ
ಹೂವಲ್ಲವೆನಿಸಿದರೂ
ಕಣ್ಣಿಗೊತ್ತಿಕೊಳುವಾಗ
ಪ್ರಶ್ನೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ,

ಕಲ್ಲ ಮೈಮೇಲಿದ್ದುದು
ಅದು, ಪ್ರಸಾದ.
　
ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲಿ
ಅದೇ ಶರಣಾಗತಿಯಡಿ
ಎದೆಗುದುರಿದ ಹೂಭಾವ
ಗಡುಸಿದ್ದರೆ, ನಿರ್ಗಂಧವಿದ್ದರೆ,
ಹೂವಲ್ಲವೆನಿಸಿದರೆ,
ಕಣ್ಣಿಗೊತ್ತಿಕೊಳುವ ಯತ್ನಕೆ
ಎದುರಿವೆ ಬರೀ ಪ್ರಶ್ನೆ..
ನಿನ್ನೊಳಗಿಂದ ಬಂದಿದೆ
ಇದು, ಸಂಬಂಧ.

,ಓ ಹಗಲ ದೀಪವೇ..

ದಾರಿದೀಪಕೊಂದು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ.

ತಣ್ಣನೆಯ ಬಿಳಿಚಂದ್ರನನಲ್ಲ,
ತನ್ನಂತೆ ಹೊತ್ತಿಉರಿವ
ಕೆಂಪುಸೂರ್ಯನ ಕೇಳುವಾಸೆ.
　
ರಾತ್ರಿಪೂರ್ತಿ ಆ ಕಡೆ, ಈ ಕಡೆ
ಒಂದೇಸಮ ದಾರಿತೋರುವ ದೀಪಕೆ,
ರಾತ್ರಿಯ ಕೊನೆಯಹೆಜ್ಜೆ
ತಾ ಬರೀ ನೆನಪಾಗುಳಿವ ಕಥೆ.
ಹಗಲವ ಬರುವ ಹೊತ್ತು
ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಕೊಲೆಯಾಗಿ
ತಾ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದ ವ್ಯಥೆ.
　
ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುವ ದೀಪದಹುಳು
ನಗುತಾವೆ, ಇದರಂತರಾಳವ
ರಾಗ ಮಾಡಿ ಗುಯ್ ಗುಡುತಾವೆ...
ದೀಪ ಮುನಿಸಿಕೊಳುವುದಿಲ್ಲ,
ಮತ್ತದೇ ಗೆದ್ದಲುತಿಂದುಳಿದ
ಅರ್ಧಜೀವದ ಕಂಬದಾಸರೆ,
ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿದ ಹಿಂದಿನ ತಟ್ಟೆ
ಸಹವಾಸದಲೇ ಹೊತ್ತಿಕೊಳುತದೆ
ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೆಂಪಗೆ,
ಇದೇ ಮೊದಲಬಾರಿಯೆಂಬಂತೆ.
　
ನಡೆದು ಬರುತಾವಷ್ಟು
ಬಾಯಾರಿದ ದೇಹ
ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ
ಭಾರವಿಳಿಸಿ ತಣಿಸಿ ದಾಹ.
ಬರುವವಕೆ ಮನೆ ಬೇರೆ ಇದೆ,
ಮನಸಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದಾವು..
ತನ್ನಡಿಯವು ಇವೆಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತಿಟ್ಟಾವು,
ಎಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಾವು?
ಅವಕಿದೇ ಮನೆ, ಮಂತ್ರಾಲಯವೂ...
　
ಮನಸಿಲ್ಲದ ತಮ್ಮ ದೇಹದ
ತೃಷೆಗೊದಗಿದ ಆ ದೇಹ,
ಮತ್ತದರೊಳಗಿನ ಮನಸುಗಳ
ಕೊನೆಪಕ್ಷ ನೆನಪೂ ಅಲ್ಲ,
ಮರೆವು ಮಾಡಿ ಹೊರನಡೆವ
ನಿರ್ಜೀವ ಕಾಲುಹಾದಿಯ
ಕತ್ತಲೆ ತಾ ತೊಡೆಯಲಾಗದು, ಏಕೆ?
　
ಮನಸನಲ್ಲೇ ಬಿಚ್ಚಿದ ಬಟ್ಟೆಯ
ಮಡಿಕೆಯೊಳಗೆತ್ತಿ ಮರೆಸಿ
ಜತನವಾಗಿಡಲಿನ್ನೂ ಕಲಿಯದ,
ಪ್ರತಿಬಾರಿ ದೇಹವ್ಯಾಪಾರಕೆ
ಮನಸ ಬಲಿಕೊಡುವ
ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗಿನ
ಕತ್ತಲೆ ತಾ ತೊಡೆಯಲಾಗದು, ಏಕೆ?
　
ಒಂದೇ ಒಂದು ಬೀದಿಯ ದೀಪ,
ನನಗೇ ಇಂಥ ಭಾವತಿಕ್ಕಾಟ..
ಜಗದೆಲ್ಲ ಹಾದಿಬೀದಿಗಳ
ಆಗುಹೋಗು, ಒಳಿತುಕೆಡುಕುಗಳ
ಸಾಕ್ಷಿ ನೀನು,
ಓ ಹಗಲ ದೀಪವೇ
ನಿನಲಿಲ್ಲವೇ ಇಂಥವೆಷ್ಟೋ ಸಂಕಟ?

ಅದಲುಬದಲು

ನನ್ನಲೇ ಅದುಳಿದುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಸೋಲೋ ಗೆಲುವೋ!

ತಣ್ಣನೆ ಛಳುಕೊಂದು ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿಗೆ, ನೋವೋ ನಲಿವೋ!
　
ದಾಟಲಾಗದೆ ಹೊಸಿಲು, ಎತ್ತಿದ ಹೂಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಡುವಾಗ ಮಣಭಾರ
ಮೀಟದುಳಿದ ತಂಬೂರಿಯೆದುರಿನ ಶ್ರುತಿತಪ್ಪಿದ ರಾಗ ರಾಜ್ಯಭಾರ
　ಸಪ್ತವರ್ಣ ಕಾಲ್ಮುರಿದುಕೊಂಡು ಬಿದ್ದ ಕುಳಿಯೊಡಲು ಬರೀಬಿಳಿ
ಸತ್ತುದಕೆ ಹೊದಿಸುವ, ವಿಧವೆಬಾಳಿಗುಡಿಸುವ ಖಾಲಿಖಾಲಿ ಬಿಳಿ.
　
ತೂಕಕಿಡಲಾಗದ ವಿಷಯ, ಇಲ್ಲೊಳಗಿನ ತಕ್ಕಡಿಯಾಕೋ ಕಣ್ಮರೆ
ಮೂಕವಾಗಿದೆ ಬಹುಶಃ ಇದಿಷ್ಟೇ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದ ಅಳುಕಿಗೆ.
　
ಅಷ್ಟು ತುಂಬಿಕೊಂಡೂ ಅದು ಹಗುರವೆಂದು ಕೈಲೆತ್ತಿಕೊಡಬಯಸಿದ್ದೆ
ಆಗದೆ ಮತ್ತೊಳ ಬಂದುದು ಎಲ್ಲ ಕಳಕೊಂಡ ಖಾಲಿಯೆಂದುಕೊಂಡೆ..
　
ಆದರೆ ನೋಡು, ನಿನ್ನೆ-ಮೊನ್ನೆಗಿಂತ ಇಂದು ಭರಪೂರ ನನ್ನೊಳಗು
ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ, ಸಾಲದೇ ಅಷ್ಟಡಿ ಎತ್ತರದ ನೀನು ಒಳಹೊಕ್ಕದ್ದು?
　
ಹುಚ್ಚಿ ನಾನು, ನಿನನಲ್ಲೇ ಹೊರಗಿಟ್ಟು ನಿನ್ನೊಳಹೊಗಬಯಸಿದ್ದೆ,
ಶತಾಯಗತಾಯ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಕದದೂಡುವ ಒತ್ತಾಯದತಿಥಿಯಂತೆ.
　
ನನ್ನ ಸ್ವಾಗತದಾಲಾಪ ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಅವಗೆ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಸಾದ
ನನನಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟು, ನನ್ನೊಳಹೊಗಿಸಿದ್ದು ನಿನ್ನ, ಅವನದೇ ಆಶೀರ್ವಾದ.