ನಗೆಯ ಸಾರಥಿಯೇ..

ಓಹ್! ಹಾಗಾದರೆ
ನೂರು ಮರುಭೂಮಿಯ
ನೂರಾರು ಬರಗಾಲಗಳ
ಶತಶತಮಾನದ ದಾಹಕ್ಕೆ
ಇದೋ ಈ ಇಂದಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿತ್ತೆಂದಾಯಿತು..
ಥೇಟ್ ಹೀಗೇ ನೀನೊಮ್ಮೆ ಬರುವ,
ನಿಲುವ, ನುಡಿವ, ಮುಟ್ಟುವ ತುಣುಕು ಆಸೆ
ಬಿರುಗಾಳಿಯಬ್ಬರದಲೂ
ಮಿಣಮಿಣ ಬೆಳಕುಳಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತೆಂದಾಯಿತು.

ಒಣಗಿಲ್ಲದ ಗಂಟಲು ಪಸೆ ಬೇಡಿರಲಿಲ್ಲ
ಆರಿಲ್ಲದ ಕಂಠದಲಿ ಹಾಡು ನಿಂತಿರಲಿಲ್ಲ
ಒಪ್ಪುವ ರಾಗ
ಮತ್ತೆದೆ ಮಿಡಿವ ಲಯವೊಮ್ಮೆಯೂ ತಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ
ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ದೂರು-ದುಮ್ಮಾನ ಚಿಗುರಲೇ ಚಿವುಟಿ
ಕಳೆಯಿಲ್ಲದ ತೋಟ, ಹೂನಗೆಗೂ ಕಮ್ಮಿಯಿರಲಿಲ್ಲ
ಅರರೇ! ಎಲ್ಲಿತ್ತು ಇಷ್ಟೊಂದು ನಿರ್ವಾತ?!
ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದಲ್ಲೂ
ಒಳಗಿಷ್ಟು ಖಾಲಿ ಅಡಗಿದ್ದುದು
ಅದು ಭಣಭಣವೆನ್ನುತಿದ್ದದ್ದು
ನೀ ಬಂದು ತುಂಬುವವರೆಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆ ಬಂದೆ, ಹೀಗೆ ಉಲಿದೆ
ಮೊದಲ ಮಳೆಯದೂ, ಮೊದಲ ಮುತ್ತಿನದೂ
ಒಂದೇ ಘಮವೆಂದದ್ದು ನೀನೇ ತಾನೇ?
ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಯ ಹಾದಿಯಲಿ ನಗೆಯ ಸಾರಥಿಯೇ,
ಮುಚ್ಚಿದೆವೆಯಡಿ ಅಮಿತ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ
ವಿಸ್ತರಿಸುವದೊಂದು ಯೋಚನೆಯಿದೆಯಂತೆ
ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಜತೆ ನೀಡುವೆಯಾ?

ಎಲ್ಲ ಮೀರಿ....

ಹಸಿರು, ನೀರು, ಅರಳು, ಕರಕಲು,
ಕಣಿವೆ, ಗುಡ್ಡ, ಗೂಡು, ಬಯಲು
ಒಂದನೂ ಬಿಡದೆ ಕೆಲವೇ ಹೊತ್ತಲಿ
ಒಳಗಿಳಿಯದೆಯೇ ಮೇಲುಮೇಲಲಿ
ತಾಕುವ ಚಳಿಮಳೆ ಒಗ್ಗೂಡಿದ
ನಿರ್ಗಂಧ ಆದರೂ ಬಲು ಹಿತ
ಗಾಳಿಯೊಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ಉಗುರು
ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿದ ಸಿಹಿಯಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲುಳಿಯಲಿ.

ಅದರೆಲ್ಲ ಉದ್ವೇಗ, ಆವೇಗ, ವೇಗಗಳಿಗೆ
ಮಬ್ಬು ಕವಿದ ಪಾಪದ ಅಷಾಡವೊಂದು ನೆಪವಾಗಲಿ.
ಹೊಸಹೊಸತಿಗೆ ತುಡಿವ ಮಿಡಿವ
ನಿರಂತರತೆಗೆ ಪ್ರಾಣವೆಂಬ ಹೆಸರು ನೆಪವಾಗಲಿ
ಆಳ ಅಳೆಯದೆ, ಬರೀ ಸವರುತಲೇ ತಳ ತಾಕುವುದಕೆ
ವೇದಾಂತ-ವೈರಾಗ್ಯ ನೆಪವಾಗಲಿ.

ಬಂದು ಹೋದ ನೆನಪು ಮಾಯಲಿ.
ಬಂದೇ ಬರುವ ಕನಸು
ಕನಸಷ್ಟೇ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನ ಹನಿಹನಿ ಜಿನುಗಲಿ.
ಹಸಿರು ಹಾಸಿ ಹಸಿರ ಹೊದ್ದ
ಮುಂಗಾರಿನ ಮಂಜು ಕವಿದ
ಒಂದು ಮುದ್ದು ಮುಂಜಾವಿನಂಥ,
ಸತ್ಯಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ ನಗುವೇ,
ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕು ಮೀರಿ ಇವೆಲ್ಲವ ಮೀರಿ
ಪ್ರೀತಿಸುವ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ
ಪುಷ್ಟಿ ತುಷ್ಟಿಗಳ ಬೇಡದೆ
ಬರಿದೇ ಬೆಳೆಯುತಾ ಸಾಗಲಿ.

ಹೂವು ಬಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಒಂದೊಂದು ಅರಳೂ
ಜಗದೆಲ್ಲವ ಮೀರಿದ
ವೈಶಿಷ್ಠ್ಯತೆ ತನದೆಂದುಕೊಂಡದ್ದು
ಹೂವಿನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಗುಟ್ಟು..

ಸೂಜಿಯಲಿ ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು
ಮಾಲೆ ಹೊಕ್ಕಾಗಲೂ
ಸರಣಿಯಲೊಂದು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದ
ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದ ನಂಬಿಕೆಯದರದು!

ದೇವಬಿಂಬದ ಮೇಲೇರುತಾ
ಸಾರ್ಥಕತೆಯಲರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ಕಳಚಿಕೊಂಡದ್ದು,
ಮತ್ತಾಗ ಅಲ್ಲುದುರಿದ ತನದೂ,
ತನ್ನ ನಿನ್ನೆಗಳದೂ
ಒಂದಷ್ಟು ಹನಿಗಳ ಮರೆತು
ಎದುರು ನೋಡಿಯೇ ನೋಡಿತು,
ಅವನದೊಂದು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನೋಟಕೆ.
ಅವನೋ ಕಲ್ಲುದೇವ, ಪಾಪ!!
ಮೆಚ್ಚುವುದೂ, ಮಾತಾಗುವುದೂ ಅಲ್ಲ,
ನಗುತಾ ಸುಮ್ಮನುಳಿವ
ಮೌನವಷ್ಟೇ ಅವನ ಜಾಯಮಾನ.
ಸಮರ್ಪಣೆಗಳನುಣುತಾ
ಮೇಲೇರುವುದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತವಗೆ.

ಈಗರಿವಾಗಿದೆ
ಹತ್ತರಲೊಂದು ಅಥವಾ
ಹತ್ತರ ಜೊತೆ ತಾ ಹನ್ನೊಂದು.
ಜಗದೆಲ್ಲರ ತಾಪ ತಣಿಸುವಷ್ಟು
ತಂಪಿನವನ ಮೈಮೇಲೆ ಕೂತಂತೆಯೇ
ಹೂವು ಬಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. 

ಹಾಗೆಲ್ಲ ಆಗಿ ಹೀಗಾಗಿಬಿಟ್ಟಾಗ...
--------------------
ಹೀಗೇ ಒಂದು ಮಟಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ
ಹೊರಗೆ ಲೋಕ ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಳುತಿತ್ತು
ಒಳಗು ತಂಪೊಂದನೇನೋ ಒಳಗೊಳುತಿತ್ತು.
ತಾನೊಳಹೊಗುತಿತ್ತು, ಮತ್ತೊಳಗೊಳುತಿತ್ತು..

ದಿನವೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ  ಕ್ಷಣವೆನಿಸುವುದೂ,
ಮತ್ತೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಯುಗವೆನಿಸುವುದೂ
ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮದಲೇ ತಾನೇ?
ಏನೋ ಅಂಥದ್ದಾಗಿಯೇಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು!

ದೂರದಿಂದಲೇ ಯಾರೋ ಊದಿದ್ದು- "ಉಫ್ಫ್.."
ಮುಚ್ಚಿದ್ದಷ್ಟೂ ಹಾರಿ ಅಷ್ಟಾಚೆ, ಒಳಗು ನಿಗಿನಿಗಿ ಕೆಂಡ!
ಹಿಂದಿರದಷ್ಟು, ಇನ್ನಿರದಷ್ಟು ಬಿಸಿಯೂ, ಬೆಳಕೂ..
ಬದುಕೀಗ ಥೇಟ್ ಬೆಂಕಿ ಹಾಯುವ ಕೊಂಡ!

ಈಗೀಗ ಒಳಗಿಣುಕಿದರೆ ಇದ್ದವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲವಾಗುತಾ,
ಇಲ್ಲದ್ದು ನೂರಾರು ಕಾಣಸಿಗುತಾ,
ತನ್ನವರು-ಅಲ್ಲದವರು, ಭಾಗ್ಯ-ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ
ಒಂದೂ ಅರಿಯದ ವಿಸ್ಮೃತಿ, ಬಲು ಸವಿಸವಿ ಭ್ರಾಂತಿ!

ಓಗೊಡುವುದೂ ಓಗೊಡದಿರುವುದೂ
ಒಂದೇ ಸಮ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ!
ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ,
ತಾನಾಗಿರುವುದೂ ಇನ್ನೇನೋ ಆಗಿಬಿಡುವುದೂ
ಒಂದರೊಳೊಂದು ಮಿಳಿತವೆಂಬಂತೆ
ಅಪ್ರಯತ್ನ, ಬಲುಸುಲಭಸಾಧ್ಯ!

ಹೌದು, ಅಲ್ಲಿ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು,
ಅರಳಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಒಂದು ನರಳು,
ನರಳುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೋವಲ್ಲ, ಹಿತದಾಹದೊಂದು ನೆರಳು,
ಬದುಕಲೊಂದು ಅಯೋಮಯ ಹೊರಳು!

ನಾನಿನ್ನೂ.....

ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೇ
ಎದೆಯಾಳಕೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಾ
ಶೂರ್ಪನಖಿಯಾಗುತ್ತಾ
ಬಗೆದು ಹೊರಗೆಳೆತಂದೆ
ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ಕುಲುಕುಲು ನಗಿಸುವಾಸೆಯಲ್ಲಿ
ಒಳಗಲ್ಲಿ ಕುಸುಕುಸು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ
ಎಳೆಗಂದನಂತಿದ್ದ ಕೆಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು.
ಬಲು ನಿರ್ಬಲ, ಅಂಜುತಳುಕುತಲೇ
ತಲೆ ನೆಗ್ಗಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು,
ಅಡಿಗೆ ಹಾಕಿ ಹೊಸಕಿಬಿಟ್ಟ
ದಷ್ಟಪುಷ್ಟ ಕಾಲೊಂದು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತು,
ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಯತ್ನ ಪ್ರೀತಿಯುಕ್ಕಿದೆ,
ಪಾದ ತೊಳೆದು, ಮುತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,
ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೇ
ಎದೆಯೆರಡರ ನಡು
ನಿರಾಳ, ನಿರರ್ಗಳ, ನಿರಾತಂಕ
ಹರಿವ ನದಿಯೊಂದರ ಕನಸಿಗೆ
ಝರಿ, ತೊರೆ, ಉಪನದಿಗಳ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡೆ.
ಒಂದೊಂದಕೂ ಹೆಸರಿಟ್ಟು
ಪ್ರತಿ ಹೆಸರಲೂ ನಾನೆಂಬ ನಾನು
ಇಣುಕುವಂತಿಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ.
ಸಿಹಿಗಷ್ಟು ಸಿಹಿ ಸೇರಿಸಿ
ಸಿದ್ಧಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದವು,
ನಾನಪರಿಚಿತವುಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ.
ಮುಳುಗಡೆಗೆ, ಕೊರೆತಕೆ,
ಮತ್ತೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಣಗುವುದಕೂ
ನೀನು ನಾನೆನುವ ಹೆಸರುಗಳ ಗೋಜಿನಲಿ
ನನ್ನ ಹೆಸರು ನಾ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.
ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಬೆಸೆಯೆ ಚಾಚಿದ ಅತಿದಾಹಿ ಬೆರಳುಗಳ
ತುದಿಗಳಷ್ಟೇ ತಾಕಿದ ಅಂತರದಗಲಕೂ
ರಾತ್ರಿಯ ಕಪ್ಪುಸಮುದ್ರವಿತ್ತು.
ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೇ
ನಗೆಯ ಹಾಯಿದೋಣಿ ತೇಲಿಬಿಟ್ಟೆ.
ತಳವಿರದ, ಜಾರುಗೋಡೆಯ,
ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಿದ್ದ
ಕೂಪವೊಂದರ ಕಗ್ಗತ್ತಲಿನಾಳಕೊಯ್ಯುವ
ದಿಕ್ಸೂಚಿಯನೇ ಅಲ್ಲಿಟ್ಟೆ.
ಮೌನದ ಮಂಜು ಕವಿದ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ,
ನಂಬುಗೆ ದೀವಿಗೆಯಾರಿಸುವ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ
ತಬ್ಬಲಿಯಾದ ನನ್ನ ದಾರಿಯಲೆಲ್ಲೋ
ನಗೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ .
ನಾನಿನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. 

ನಾನು ನಾನೆನಿಸುವುದು

ನಿದ್ದೆಯ ಕೊನೆಯ ಜಾವ
ಎಚ್ಚರದೊಳಹೊಗುವ ಹೊಸ್ತಿಲ ಮೇಲೆ
"ಹೊಸಿಲು ತುಳಿಯಬಾರದಮ್ಮಾ"
ಅಜ್ಜಿಯ, ಅಮ್ಮನ, ಅತ್ತೆಯ,
ಮತ್ತಕ್ಕನದೂ ತುಸುಕ್ಷೀಣ
ದನಿಗಳೆಲ್ಲ ಮೀರಿ ನಿಂತ
ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗೆಜ್ಜೆಯುಲಿಯಲಿ
ನನಗೆ ನಾ ನಾನೆನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಜಾಗೃತಿ ಸ್ವಪ್ನಾವಸ್ಥೆಗಳೆಲ್ಲ
ತಪ್ಪೆಂದು ಎದೆತಟ್ಟಿ ಸಾರಿದ್ದು
ಸರಿಯೆನಿಸುತಾ;
ಸರಿಯೆಂದು ಏರಿಸಿದ ಧ್ವಜ
ದಶದಿಕ್ಕಿನ ಏರುವೇಗದ
ಗಾಳಿಗಾಡಿಯಾಡಿ ಚಿಂದಿಯಾಗುತಾ...
ನಡೆದದ್ದು ಮೊತ್ತಕ್ಕೆ ಸೇರಿ,
ನಡೆಯಬೇಕಿದ್ದೂ ನಡೆಯದ್ದು
ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸೋರಿ...
ಕೈಗೊಂಡು ಮುದಗೊಳಿಸಿದ್ದು,
ಮತ್ತೆ ಕೈಜಾರಿ ಮತ್ತದೇ
ಕತ್ತಲ ಕಂಬನಿ ಹಗಲಿನಿಬ್ಬನಿಯೆನಿಸಿದ್ದು..

ಇವೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮೀರಿ
ನೀ ನನಗೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕೆನಿಸುವ,
ಎಚ್ಚರದ ಅದೇ ಆ ಮೊದಲ ಜಾವ
ನಿದ್ದೆ ಕಳಚಿಹೋಗುವ ಅದೇ ಆ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ
ಒಂದಿಷ್ಟೂ ತಡಬಡಾಯಿಸದ ಹೆಜ್ಜೆಯೂರಿ
ನಿಂತಾಗ, ಮತ್ತಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಆಗ ಮಾತ್ರ
ನನಗೆ ನಾ ನಾನೆನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಹೊರಳುಹೊರಳಿಗೂ ಬಿಮ್ಮನರಳಿದ ನೂರು ನೆನಪ ಹೂವು
ಹೊರಾವರಣ ದರ್ಶನಕಿಟ್ಟ ಉತ್ಸವಮೂರ್ತಿ ಮೇಲುದುರಿದವು
ಪುಳಕಿತವೋ, ಮುಳ್ಳಸ್ನಾನವೋ, ಮೂರ್ತಿ ಹುಯ್ಯಿಸಿಕೊಂಡಿತು
ಅಂತೂ ಪುಷ್ಪಾರ್ಚನೆ ಉತ್ಸವಮೂರ್ತಿಯ ಮುಚ್ಚಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು.

ಅಗೋ, ಜನಮನ ತಟ್ಟನೇ ಗರ್ಭಗುಡಿಯತ್ತ ದಾಂಗುಡಿ
ಕದ ಮುರಿಯತೊಡಗಿದೆಯಂತೆ, ಗುಂಪಿಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿ.
ಮೊದಲೇ ಮರೆಮಾಡಿದ ಅಷಾಡ ಕಳೆದ ಮಿಲನದ ಶ್ರಾವಣ;
ಗಾಳಿಯಲೆಯಲೆಯಲೂ ಉಕ್ಕುವುತ್ಸಾಹ, ದರ್ಶನದ ತಲ್ಲಣ.

ಗರ್ಭಗುಡಿಯೊಳಗಿಂದ ಕ್ಷೀಣ ದನಿಯಾದರೂ ಭಾವ ಸಶಕ್ತವಿದೆಯಲ್ಲಾ!!
ಅಲ್ಲ ಮಂತ್ರವಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ, ಪೂಜೆ ನಿಂತು ವರ್ಷಗಳೇ ಸಂದಿವೆಯಲ್ಲಾ!!
ಒಳಗೆ ಭಗ್ನಗೊಂಡ ನಗ್ನಮೂರ್ತಿ ಮೆಲ್ಲನುಸುರಿದೆ, ಮಾತನಾಡಿದೆ ಕಲ್ಲು,
"ಗುಟ್ಟು ನಾ, ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿಯಬೇಕದಕೀಗ ಹೊರಳುವುದು ನೀ ನಿಲಿಸಬೇಕು."