ಹಲ್ಲು ಕಿಸಿದು ಅಣಕಿಸಿದ ಕಾಲ
ಲೊಚಗುಟ್ಟಿ ಹೌದುಹೌದೆಂದ ಹಲ್ಲಿ
ಬೀಸುತಲೇ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸಿದ ಗಾಳಿ
ಒಪ್ಪಿಸಿಯೇ ಒಪ್ಪಿಸುತಿವೆ
ಇದೀಗ ನಿರ್ಗಮನ ಪರ್ವ!

ಸರಿದ ಪರದೆ
ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದೆ ಬಿಡದೆ
ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟದ್ದಿನ್ನೂ ಬಹಳವಿದೆ
ರಟ್ಟಾಗದು ಗುಟ್ಟು ಕೈನೋಯುವಷ್ಟು ಬಗೆಯದೆ.

ಮರೆಯದ ಮಾತು
ಸಾಗರತಟದ ಮರುಳು ಮರಳಂತೆ
ಕಾಲದ ಕಾಲ್ಕೆಳಗೆ ಕುಸಿಯುತಲೇ ಸಾಗಿದೆ
ಅಳಿದಳಿದೂ ಅಳಿಯದ ಹಾಗೆ..

ನೆನೆದ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ ಒಂದಕೊಂದು ಅಂಟಿ
ಕಣ್ಣು ಬೇರೆಯೇ ಕತೆ ಹೇಳುತಿದೆ.
ಮನದ ಪಟಲ ತಟಸ್ಥ
ಬೇರೆಯೇ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳುತಿದೆ!

ಹಗಲೊಡಲ ತುಂಬ
ಖಾಲಿಡಬ್ಬಗಳ ಭರಾಟೆ
ನನ್ನೊಡಲಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ!
ರಾತ್ರಿಯೊಡಲ ತುಂಬ
ಬರಗಾಲದ ಸ್ವಪ್ನ-
ಭರಪೂರ ಸುನಾಮಿ
ನನ್ನೊಡಲಲಿ ಭೋರ್ಗರೆತ!

ಹೋಗು ಹೋಗೆಲೋ
ಸೊಂಪುತಂಪುಗಳ ಘಟ್ಟವೇ.
ಎದುರು ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ;
ಜಂಗಮವೆಂದೂ ಎಲ್ಲೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ.
ಇಷ್ಟಾದರೂ ಕಲಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯ,
ಕಾಲಾಂತರದಲಿ ಯಾವುದೂ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ!

"ನೀ ಪೊಳ್ಳಲ್ಲ" ಅಂದೆ;
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಟೊಳ್ಳು ಸರಸರನೆ ತುಂಬಿಕೊಳತೊಡಗಿತು.
"ನೀ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ" ಅಂದೆ;
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸತ್ಯ ರೆಕ್ಕೆಪುಕ್ಕ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನೆಡೆ ಹಾರಿತು.
"ನೀ ಸೊಗಸುಗಾತಿಯಲ್ಲ" ಅಂದೆ;
ಒಳಗರಳಿದ ಮೊಗ್ಗು ಕಂಪಿನ ಹೆಸರಲೇ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು
"ನೀ ಕುರುಡಿಯಲ್ಲ" ಅಂದೆ;
ಒಳಕಿವಿ ಧೂಳುಕೊಡವಿ ಹೊರಗಿವಿ ತನಕ ಮೈಚಾಚಿತು.
"ನೀ ಒತ್ತಡವಲ್ಲ" ಅಂದೆ;
ಇಲ್ಲೊಳಗೆ ಶಂಕೆ-ಬಿಗುಮಾನ ಮುಖಮುಚ್ಚಿ ಸುಮ್ಮನಾದವು.
ನೀ ಕಮ್ಮಿಯೇನಲ್ಲ ಅಂದೆ;
ಒಳಗಿಲ್ಲಿ ಅಳುಕು ಮಗ್ಗುಲು ಬದಲಾಯಿಸಿ ನಿದ್ದೆಹೋಯಿತು.
"ನೀ ಜಾಣೆಯಲ್ಲ" ಅಂದೆ;
ಒಳಗೊಂದು ಮಗು ಕೇಕೆಹಾಕಿ ಮಣ್ಣಿಗಿಳಿದಿಳಿದು ಕೆಸರಾಯಿತು.
"ನೀ ಪೆದ್ದಿಯಲ್ಲ" ಅಂದೆ;
ನನ್ನೊಳಗಿಲ್ಲಿ ನಾ ಮೈಮುರಿದೆದ್ದು ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಗಿ ಕೂತೆ.
"ನೀನಂದರೆ ಏನೋ ಒಂದಲ್ಲ ಬಿಡು" ಅಂದೆ;
ನನ್ನ ಕಿರುನಂಬಿಕೆ ಭಕ್ತಿಯಾಯ್ತು; ನೀ ಪಟ್ಟದ ದೇವರಾದೆ.
ನೀನಂದೆ, "ನಿನ್ನೆಮೊನ್ನೆಯಿಂದೀಚೆ ನನಗರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿದೆ."
ಅದೇ ನಿನ್ನೆಮೊನ್ನೆಯಿಂದೀಚೆಗೆ ನನ್ನೊಳಗೂ ನಿಚ್ಚಳವಾಗತೊಡಗಿದೆ.

ಆಗೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಬೆಂದದ್ದು, ನೊಂದದ್ದು ನೆನಪಿಲ್ಲ.
ಕಾಯುವುದು, ಕಾಯಿಸುವುದು ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ.
ಕಣ್ಣೆವೆ ಬಾಗಿದಾಗೆಲ್ಲ ಅದರಡಿ ನಗುತಿದ್ದವ
ಕಣ್ಣೆವೆಯೆತ್ತಿದಾಗ ಮಾತಾಗುತಿದ್ದ.
ಮತ್ತೆರಡರ ನಡು ಸಾಲುಸಂದೇಶ!

ಸ್ವರ್ಗಸಮಾನ ಅವೇ ಆ ದಿನಗಳಲಿ
ಬೊಗಸೆಗೊಂದು ಬೀಜವುದುರಿತ್ತು;
ತಲೆಬಾಗಿಲ ಬದಿ ಬೋಳು ಚಪ್ಪರದಡಿ ಬಿತ್ತಿದ್ದೆ;
ಕಾಲೆಡವಿತ್ತು; ಅಡಿಯಲಿ ಒಣಕೊರಡಿತ್ತು;
ಅಪನಂಬಿಕೆಯಲೇ ಒಯ್ದೆಲ್ಲೋ ಊರಿದ್ದೆ.

ಬೀಜ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಿತು,
ಕೊರಡು ಇನ್ನಷ್ಟು ಒಣಗಿತು.
ನನಗೆ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲ;
ಉಳಿದವರಿಗರಿವಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತತ್ತ ಇಣುಕಲಿಲ್ಲ.
ಹೊಸತು ಹಳತಾಗುತಾ
ಕೆಲವುಳಿದು, ಕೆಲವು ಬೆಳೆದು, ಕೆಲವಳಿದವು.

ಇದೀಗ ಅವ ಹೇಳುತಾನೆ,
"ಬರುಬರುತಾ ಕಾಳರಾತ್ರಿಯಾದೆ ನೀನು.
ಹತ್ತಾರು ತಿರುವುಗಳೆದುರು ನಾನು
ಮತ್ತು ನನ್ನೆದುರು ನೀನು.
ಚೆಲುವಿತ್ತು; ನಿನ್ನ ಕಣ್ಕಪ್ಪು
ನನ್ನ ಕಣ್ಗತ್ತಲಾದದ್ದು ಯಾವಾಗ?"

ನಾನೀಗ ಬೀಜವೂರಿದೆಡೆ, ಕೊರಡನೂರಿದೆಡೆ ತಿರುಗಿದ್ದೇನೆ.
"ಅಯ್ಯೋ! ಚಿಗುರು ಕಮರಿದ್ದು ಯಾವಾಗ?
ಅರರೆ! ಕೊರಡು ಕೊನರಿದ್ದು ಯಾವಾಗ?"

ಅಪ್ಪ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು,
"ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಉತ್ತರವಾಗಬಾರದಮ್ಮಾ.."

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಹತ್ತಾರು ಸುಳ್ಳು ಹಾರಿಬರುತಾವೆ.
ಹುಡುಹುಡುಕಿ ಕಣ್ಣೆವೆ ಮೇಲೆಕೆಳಗೆಲ್ಲ
ಪರಪರನೆ ಗೂಡುಕಟ್ಟುತಾವೆ.
ಇನ್ನೇನು ಮೊಟ್ಟೆ-ಮರಿ ಸಂಭ್ರಮವೂ ಶುರುವಾದೀತು!
ಕಣ್ಣೆವೆ ಮತ್ತೂ ಭಾರವಾದಾವು.
ಅದಕೋ  ಇದಕೋ ಎದಕೋ
ಅಂತೂ ನಾನೀಗ ಬರಿದೇ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ.

"ಮನದಾಗಸದ ನಲ್ಲಿರುಳಲಿ ಮಿಣುಮಿಣುಕೆನುವವಳು
ಎದೆನೆಲದ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಪಾರಿಜಾತವಾಗುದುರಿದವಳು
ಉಸಿರುಸಿರಿಗೂ ತನನೇ ತೇದು ಗಂಧವಾದವಳು
ಹೇಳೋ ಯಾರವಳು, ಏನು ಹೆಸರು?
ನನ್ನ ನೆನಪಿನುದ್ದಕೂ
ತನ್ನ ಹಸಿರ ಹಾಸಿರುವವಳು?"

ತುಟಿ ಮೇಲಿನೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯ
ತುಟಿ ಮೇಲಿನದೇ ಕಿರುಹಾಸ ಹೀರುತದೆ.
ಸಶಬ್ದ ನಗೆಯೊಂದು
ನವಜಾತ ಶಬ್ದಗಳ ನುಂಗಿ ತೇಗುತದೆ.
ಒಳಹೊರಗೆ ಅಲೆಯತೊಡಗುತ್ತೇನೆ,
ಎದುರಾದೆಲ್ಲ ಆಪ್ತ ಕ್ಷಣಗಳ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ,
"ನನ್ನ ಇನಿಯನ ಅವಳ ಬಲ್ಲೆಯೇನೇ?"

ಧುತ್ತನೇ ಬಂದೆದುರು ನಿಲ್ಲುತಾನೆ
ಮೆತ್ತನೇ ಅತಿ ಮುದ್ದುಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುತಾನೆ
"ಬೆಲೆಯೇನೀವೆ ಹೇಳೇ ಹೆಸರುಸುರಿದರೆ?"
ನಾನನುತೇನೆ,
"ನನದೆಲ್ಲವೂ ನಿನದೇ ದೊರೆ,
ತೋರಿ ಪಡೆಯುವೆಯಂತೆ ನೀನೇ ಹಾಗೂ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದಿದ್ದರೆ "

"ಉಂಟೇನೇ ಸೊಂಟದ ಡಾಬು?
ಉಂಟೇನೇ ಸುವರ್ಣ ಕಂಚುಕ?
ಉಂಟೇನೇ ರತ್ನದ ತೋಳ್ಬಂಧಿ?
ಉಂಟೇನೇ ವಜ್ರದ ನೆತ್ತಿಬೊಟ್ಟು?"
ಇಲ್ಲದುದರಷ್ಟೇ ಬೆಲೆಗೆ ಪಟ್ಟುಹಿಡಿವ;
ಪಾಪ, ಅವನೂ ಬಡವ.
ಇಲ್ಲಗಳದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದರಸಿ;
ನಾನೂ ಬಡವಿ.

ಸಮಸ್ತಕೂ ಮೀರಿ ತೂಗುವ ಹೆಸರು
ಮತ್ತೆ ಗುಟ್ಟಿನ ಹೆಗಲೇರಿ,
ಅರ್ಧದಾರಿಗೇ ವಾಪಾಸು
ಮತ್ತದಕೋ ಅಜ್ಞಾತವಾಸ!

ಪರದೆ-ಬಾಗಿಲು-ಗೋಡೆಗಳೆಡೆ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ
ಎಲ್ಲ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳುವವರೇ.
ಹುಡುಕುವ, ಸಿಗುವ ಮಾತಿಲ್ಲ;
ಕೊನೆಮೊದಲಿರದ ಬರೀ ಆಟ!

ಇಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗದುಳಿವುದು ಅಂಥದ್ದೇನಲ್ಲ ವಿಶೇಷ! 

ಜೋಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕತ್ತಲು,
ಲಾಲಿ ಹಾಡುವಾಗ ನೆನಪುಗಳು
ನಿದ್ದೆಯೊಂದು ನಿದ್ದೆಹೋಗಿದೆ.
ಕಣ್ಣ ಹೊಸಿಲಲೇ ಕಾದಿದೆ
ಕಪ್ಪು ಹರವಿನ ಬೆಳ್ಳಿನಕ್ಷತ್ರವಾಗುವ ಕನಸು.
ಕಾಣೆಯಾದ ನಿದ್ದೆ ಹುಡುಕುತಲೋಡೋಡಿ
ಬಿದ್ದೆದ್ದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆಚ್ಚರಾಗುವ ಮನಸು..

ಅಂಗಳದ ನೂರು ಚುಕ್ಕೆ ಬೆಸೆಯುತಾ
ಬೆಳಗಿನ ಬೆರಳು ನರ್ತಿಸುವಾಗ
ಬಳ್ಳಿ ಬಳುಕುವಲೆಲ್ಲ ನಕ್ಷತ್ರ ರಂಗೋಲಿ.
ಬೆರಳಂಚಲೇ ಕಾದಿದೆ
ಬಾನ ಚುಕ್ಕಿ ಹೆರುವ ಬೆರಳತುದಿಯ ಕನಸು.
ನಿಲುಕದೆತ್ತರಕೆ ಹಾಕಲು ಏಣಿ
ತುದಿಗಾಲಲಿ ಎಕ್ಕರಿಸುವ ಮನಸು..

ವರದಂತೆ ಬೊಗಸೆದುಂಬಿದ ಕ್ಷಣಗಳ ಕ್ರಮಿಸುತಾ
ಓಡುವ ವಯಸನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಾಗ
ನಕ್ಷತ್ರ ಮೂಡಿಸುತಾವೆ ಅಂಗಾಲ ಗೆರೆ.
ಪಾದದಡಿಗೇ ತಗಲಿಕೊಂಡಿದೆ
ತಾರೆಮಿನುಗನು ತಲುಪುವ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಕನಸು.
ಬರೆಬರೆದು ನಾಳೆಯ ನೀಲಿನಕಾಶೆ
ಮತ್ತೆ ದೂರ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವ ಮನಸು.

ಆಸೆಗೇನು ನೂರಿದ್ದವು.
ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕಾಲ ಹೆರುತ್ತಿತ್ತು; ನಾನು ಹೊರುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಕೆಲವು ತೀರಿದವುಗಳೆಂದು
ಕೆಲವು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲವೆಂದು
ಚಿವುಟಲು ಹೇಳಿದೆ; ನಾ ಕಿತ್ತೆಸೆದೇ ಬಿಟ್ಟೆ.
ಕಣ್ಣ ಹೊಸಿಲಿಗೆ, ಬೆರಳ ತುದಿಗೆ, ಪಾದದಡಿಗೆ
ಕನಸ ರಂಗು ಅಂಟಿಸಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?
ಬಣ್ಣವ ಬೆಂಬತ್ತುವ ಮೋಡಿಗೆ
ಬಿಳಿಯ ಮನಸ ದೂಡಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?
ನೋಡೀಗ ಮಿನುಗು ನೋಡುವಾಸೆಯಿದ್ದಲ್ಲಿ
ತಾನೇ ಮಿನುಗುವ ಕನಸೊಂದು ಹುಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ನಿದ್ದೆಹೋಗಿರುವ ನಿದ್ದೆಯಲಿ,
ನೆಲದ ರಂಗೋಲಿಯಲಿ,
ಓಡುವ ವಯಸ ಬೆಂಬತ್ತಿರುವ ಹೆಜ್ಜೆಯಲಿ
ತಂತಾನೇ ಹೊಕ್ಕು
ಪುಟಿಪುಟಿವ ಉತ್ಸಾಹದಲಿ ಹೇಳುತಿದೆ,
ಬಾನೆತ್ತರದ, ಬಾನ ಬಣ್ಣದ, ಬಾನ ಹರವಿನ,
ಬೆಳಗು-ಬೈಗು, ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ,
ನಕ್ಷತ್ರ, ಮತ್ತದರ ಹೊಳಪಿನ ಕತೆ.
"ಆಗಿಹೋದವರು ಆಗುವರೆನುವ
ನಕ್ಷತ್ರವೇ ನಾನಾಗಬೇಕೆನಿಸುವುದೆಂಬಲ್ಲಿಗೆ
ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಆ ಜೋಡಿಕಣ್ಣಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ನಾನು
ಒಂದೋ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,
ಇಲ್ಲಾ ಅಳಿದುಹೊಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ."
ಇದೋ
ಆ ಕತೆಯ ನೆರಳಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಈ ಉಪಕತೆ.

ಮೊದಲಿಗೆ ಎರಗುವೆ ಅಮ್ಮ ನಿನ್ನಡಿಗೆ.
ಸ್ತುತಿಯ ಗರಿಯಿದೋ ಈಗ ನಿನ್ನಯ ಮುಡಿಗೆ.

ಕರುನಾಡಿನುದ್ದಗಲ ಚಿರಸಂಚಾರದಲಿ
ಘನಗಿರಿ ವನಸಿರಿಯುಲಿವ ಮೆಲುಗಾನ ನೀನು.
ಹೂ-ಹಸಿರು ಜಲಧಾರೆ ನೀಲಾಂಬರದಲಿ
ಜಗ ಸೆಳೆವ ನೆಲದಾಯಿ ನಗೆಗಾನ ನೀನು.

ನಿನ್ನಂಗಳದಲಿ ಹಬ್ಬಿತದೋ ನೋಡು
ನಾಟ್ಯಹಾಡುಹಸೆ, ಶಿಲ್ಪಚಿತ್ರಕಲೆ ನೂರುಬಗೆಬಳ್ಳಿ.
ಬಾನಷ್ಟಗಲಕು ಕಲೆಯ ಚಪ್ಪರಮಾಡು
ಕಲ್ಪದುದ್ದಕು ಬೀರಿವೆ ಕಂಪು ನೂರಾರು ಹೂವರಳಿ.

ನಿನ್ನ ಸಿಂಗರಿಸುವೆ; ಕಂದನಾಟವು ನನದು
ನಿನ್ನವೇ ಚಿನ್ನದಕ್ಕರವ ನಿನದೇ ಕೊರಳು-ಬೆರಳಿಗಿಟ್ಟು.
ಹೊಗಳಿ ಹಾಡುವೆ ಮತ್ತೆ ತೊದಲುನುಡಿ ನನದು
ನಗುವೆ ಮೆಚ್ಚಿ ನೀ ಒಡವೆ ನಿನದೇ ಹೊಸದಾಗಿ ತೊಟ್ಟು.

ನಿನ್ನೊಡಲ ಕುಡಿಗಳು ನಾವದೆಷ್ಟೋ ಕೋಟಿ
ಸೊಗಕು ನೋವಿಗು ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲದಿಲ್ಲ ಬೇರೆ ಗತಿ.
ಕತೆಕಾವ್ಯ ಹೆಣೆವುದೂ ನಿನ್ನೆದೆಯನೇ ಮೀಟಿ
ಅಲ್ಲದ್ದನೂ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳುವೆ ಅಮ್ಮಾ, ನಿನದಮಿತ ಪ್ರೀತಿ.

ಪೊಡಮಡುವೆವೇ ತಾಯಿ, ತಡಮಾಡದೆ ಹರಸು
ಅಡಿಗಡಿಗಿಂದು ಸತ್ವಪರೀಕ್ಷೆ; ಸಡಿಲಾಗುತಿದೆ ಒಗ್ಗಟ್ಟು.
ಶಿರಬಾಗಿದಷ್ಟೂ ಮನಗಳಿಗೆ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡು
ಸಮತೆ-ಸಮಾನತೆ, ಸಂತೃಪ್ತಿ-ಸಂಪ್ರೀತಿಗಳ ಗುಟ್ಟು.

ಕಾಲೂರುವ ನೆಲೆ ಕಳಕೊಂಡೆ,
ನೀ ಮುದ್ದಿಸಿದ ಪಾದವೀಗ ನೆಲಕಿಳಿಯುತಿಲ್ಲ.

ಕಣ್ಣವೆಯಡಿ ಕನಸ ಕಳಕೊಂಡೆ,
ನನಸಾದುದರ ನೆನಪುರಾಶಿಯೇ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ.

ಹೊಸಬೆಳೆಯಾಸೆಯಿರದ ನೀ ತೋಯಿಸಿದ ಎದೆನೆಲ,
ಉಳುವ ನೋವಿನ ನೊಗವೇ ಕಾಣಿಸುತಿಲ್ಲ.

ಹೆಳೆ ಕಾಣದೆ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿದೆ ಬಿರಿವ ಚೆಲುಮೋಡ,
ನೀ ಗೆಜ್ಜೆಕಟ್ಟಿದ ನಗೆನವಿಲು ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಗರಿಬಿಚ್ಚಿದೆಯಲ್ಲ!

ವಸಂತಕೆ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ ಕೋಗಿಲೆ-ಚಿಗುರೆಲೆ  ,
ಸಂಜೆಗೆ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ ಸಂಜೆಮಲ್ಲಿಗೆ
ಅಯ್ಯೋ.. ಹೊತ್ತು ಮತ್ತದರ ಪರಿವೆ ನಾ ಕಳಕೊಂಡೆ.
ನನ್ನೊಳಗೀಗ ಋತುಬದ್ಧವಿಲ್ಲ ಕಾಲ.

ಇತ್ತು ಹೋದದ್ದು ನೀನು; ಹೊತ್ತೊಯ್ದದ್ದಲ್ಲ.
ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತು ಹಗುರಾಗಿ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತಲಿ
ಕಳಕೊಂಡು ಖಾಲಿಯಾದದ್ದು ನಾನು.

ಇತ್ತು ರಿಕ್ತವಾಗಿಸುತಾ ಹೋಗುವುದು
ಭಕ್ತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ.
ನೀನು ಪ್ರೀತಿ ಅಂದಿದ್ದೆ,
ಮಾಗಿ ಈಗ ಅದು ಭಕ್ತಿಯಾಗಿದೆಯೇನು?!