ಕಲ್ಲು-ಹೂವು-ನೋವು-ನಲಿವು

ಅಯ್ಯೋ! ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೆಡೆ ರಾಶಿರಾಶಿ ನನ್ನವು, ತನ್ನವು.

ಗಾಳಿ ಹೊಗಲೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲದಲ್ಲಿಗೇ

ಓಡ್ಹೋಗಿ ಪೆಚ್ಚು ಹಿಂತಿರುಗುವ

ಮುದ್ದು ನನ್ನ ಚಿಟ್ಟೆಯೇ,

ಎಲ್ಲಿ, ರೆಕ್ಕೆ ಮುಚ್ಚೊಮ್ಮೆ,

ನಿಂತುಬಿಡೊಮ್ಮೆ,

ದೀರ್ಘ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೋ..

ಬಿಡು ಆಳ- ಪಾತಾಳ, ಬಾನು-ಬೆಳ್ಮುಗಿಲು.

ನೆಲದವರು; ಪದತಲವಷ್ಟೇ ನಮ್ಮದು.

ಕಾಲೂರು; ರೆಕ್ಕೆಯಿತ್ತವನೇ ಕಾಲಿತ್ತಿಲ್ಲವೇನು?

ಇಲ್ಲವೇನಿಲ್ಲಿ ಬಯಲು ವಿಶಾಲ?

ಇಲ್ಲವೇ ನಂದನ-ವೃಂದಾವನ?

ವೃಜದ ವೇಣುವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,

ವೃಜದ ರೇಣುವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,

ಪಾವನವೆಂದರೆ, 

ವೃಜದ ಆ ಅವನು,

ಅವಳಿವಳು, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳ ಹಾಡುಪಾಡಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ.

ಹುಡುಕುವುದೇ ಆದರೆ,

ಕೇಳುವ ಕಿವಿಗಳಲಿವೆ

ಅವನೂ, ಅವಳೂ, ನಾದವೂ, ಉನ್ಮಾದವೂ,

ರೆಕ್ಕೆಸದ್ದು ನಿನದು ಮೋಹನಮುರಳಿಯಾಗುವ ಜಾದುವೂ..

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತಟ್ಟನೆ ಹಸಿರಾಗುವ ಬಣ್ಣರಾಶಿಯೇ,

ಜೀವಂತಿಕೆಯಂಥ ನನ್ನ ಚಿಟ್ಟೆಯೇ,

ಆಗೆಲ್ಲ ನೀನು

ಹರಿವ ನೀರಲಿ ತೇಲಿಯೇ ಹಬ್ಬಬಲ್ಲೆ,

ಗಟ್ಟಿ ನೆಲದಾಳ ಬೇರೂರಿಯೂ ಹರಡಬಲ್ಲೆ.

ಅಳುವುದುಂಟೇನು ನದಿ ಎದೆಗಿಳಿಸಿಕೊಳಲಿಲ್ಲೆಂದು?

ಬೇರೂರಿಸಿ ನೆಲ ಶಿಶಿರಕೆ ತರಗೆಲೆ ಮಾಡಿತೆಂದು?

ಅಂತ್ಯವಿರದ ಹಾದಿಯೇನಲ್ಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಯದ್ದು

ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು?

ಕೇಳುವ ಕಿವಿ ಸಾವಿನದೇ ಇದ್ದೀತು.

ಹಗಲುರಾತ್ರಿಯ ತಂತಿ ಮೀಟಿ

ಮಾತುಮೌನದ ತಂಬೂರಿ

ಒಂದಷ್ಟು ಗಾಯ, ಒಂದಷ್ಟು ಕಚಗುಳಿ

ಮೈಮರೆಸಿ ಹಾಡಿವೆ ರಾಗ

ಕಣ್ಣಿನಾಳದ ಏಕಾಂಗಿತನವೆದ್ದೆದ್ದು ಬಂದು ಕುಣಿದಾಗ.

ಶುರುವಲ್ಲಿ ಖುಲ್ಲಂಖುಲ್ಲಾ

ಖಾಲಿ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆ

ಕಾಣುವಷ್ಟುದ್ದ ಶುದ್ಧ-ಶುಭ್ರ!

ಅದೇ, ಅಲ್ಲೇ, ಈಗ ಆಗಸದಂಥ ನಗು,

ಗಾಢವೊಂದು ಚಂದ ಮತ್ತು

ನೂರು ಮಿನುಗು ಮೀರುವ ಧ್ರುವತಾರೆ ನತ್ತು.

ಅಕಾಲ ಮಳೆಗೆ ಮಣ್ಣಿನೆದೆಯಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿ

ಕನಸಂಥ ಜಾಡೊಂದು ಹಿಡಿದು

ಪರಿಮಳ ನೆಲೆಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಿತ್ತು

ಅರಳುತ್ತಾ, ಅರಳಿಸುತ್ತಾ..

 ನಿಲ್ಲಲಾರದ ಬದುಕು

ಹೊಸಹೊರಳು ದಾಟುತಾ

ಹಸುರಿಗಿನ್ನಷ್ಟು ಟಿಸಿಲೊಡೆವ,

ಕುಳಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕಡಲಾಗುವ,

ಕಡಲಿಗೋ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉಪ್ಪಾಗುವ ಕನವರಿಕೆ.

ಜೋಗಿ ಮತ್ತವನ ಹಾಡುಪಾಡು

ಒಂಟಿತನದ ಬೇರಿಗಿಳಿಸಿ ಮಂಗಮಾಯ!

ಅವಗೆ ಬಯಲೇ ಆಸ್ತಿಯೂ, ಆಸ್ಥೆಯೂ…

ಬೇರಿಳಿದು ಅಡಿಪಾಯ ಬಿರುಕೊಡೆವ ಮುನ್ನ

ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಯೆದ್ದಿವೆ, ನಿದ್ದೆಯೊದ್ದಿವೆ

ಕನಸಿರುವುದೇ ಮುರಿವುದಕೆ!

ಇನಿಕುಕಿಲಿರದು, ಹನಿವ ಮುಗಿಲಿರದು

ಚುಚ್ಚುವದೋ, ಜೇನುಕ್ಕಿಸುವದೋ

ನುಡಿಮುತ್ತಿರದು; ಬಹುಶಃ

ಆಳಗಳಲಿನ್ನು ಬರೀ ಸುಖದ ನರಳಿಕೆ;

ಚಿಮ್ಮುವ ಪರಿಮಳವಿರದು..

ಬರುವೆನೆಂದವನ
ಕಾಲಿಗಡ್ದಕಟ್ಟಿದ ಹಾಲಿನ ಋಣವ್ಯಾವುದೋ!
ಕೊಳಲೋ, ನವಿಲೋ, ಬೆಣ್ಣೆಯೋ, ಮಣ್ಣೋ
ಕಲ್ಪನೆಯಲೇ ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟ ರಸಕ್ಷಣವ್ಯಾವುದೋ!
ಪಾತಾಳದ ಬಂಧಭೀತಿಯೋ,
ಮೀರಿದಾತನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಕುಸಿದ ರಣಕಣವ್ಯಾವುದೋ!

ಗಾನದುದ್ದಕೂ ಧ್ಯಾನದುದ್ದಕೂ
ಜೊತೆಯಾಗುವ ವಾಗ್ದಾನವೊಂದಿತ್ತು;
ಭರದಿ ಶುರುವಾದ ಸ್ನಿಗ್ಧ ಯಾನವೂ..

ಸುರಿದಿತ್ತು, ಹರಿದು ಹಾಯ್ದಿತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೆಚ್ಚಲು
ಹೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದಿಗೆ, ಅವನಧರದ ನೆನಕೆಗೇ.
ಬಿಗಿತ ಕಾದಿದೆ ಬಿರಿಯಲೀಗ ಕಣ್ಣೆಡೆಯಲೂ, ಹೆಣ್ಣೆದೆಯಲೂ
ನದಿಯಾಗಿ, ಝರಿಯಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ
ಕಡಲಂಥ ದಾಹದಲಿ ಸವಿಯಾಗಿ ಕರಗಲಿಕೆ.

ಕಾಲದಾಳದಲೆಲ್ಲೋ ಮೂಲವಿದೆ;
ಮೂಲದಾಳದಲಿ ಸಾಲದ ಮಾತಿದೆ.
ತೀರಿಯೇ ತೀರಬೇಕು!
ಏಳುಹೆಜ್ಜೆಯ ಹೆಸರು ಗಾವುದದಷ್ಟಾಗುತಲಾದರೂ,
ಕೆಲನೋಟ, ತುಸುಮಾತು, ಚಣಕಾಲದಲಾದರೂ..

ಬರುವೆನೆಂದಿದ್ದ, ಬಂದಾನು;
ಕೊನೆಯೆಂಬುದುಂಟೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ?
ಹಾದಿ ಮೂರ್ತ-ಅಮೂರ್ತವೆರಡಕೂ,
ಸುಳ್ಳಿಗೂ ಸತ್ಯಕೂ
ಒಪ್ಪವಾಗುವುದಲ್ಲದ ಗಮ್ಯವುಂಟೇ?

ಬರುವೆಯಾದರೆ ಬಾ
ಕಣ್ಣೊರೆಸಲೆನ್ನ ಕಣ್ಣೆವೆ ಕಾದಿದೆ;
ನಗೆಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯಲು ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪು!
ಬಾರೆಯಾದರೂ ಸರಿಯೇ ದೊರೆಯೇ,
ಇದೋ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿದೆ ಭಾರ
ನಿನ್ನತ್ತ ಹೊರಡಿಸಲು,
ಕಳಚಿ ಒಂದಷ್ಟು, ಇನ್ನಷ್ಟು ತೊಡಿಸಿಕೊಡಲು!

ದಾಖಲಾಗದ ಪಾದಗಳು ಮತ್ತು ದಾಖಲಿಸುವ ಪದಗಳು
------------------------------------------
ಅದೋ ಜರಿವ ಪರಿಧಿಯಿಂದಾಚೆ
ಸಿಡಿದು ಬಂದ ತುಣುಕೊಂದು
ಮೆತ್ತನೆ ಮುಟ್ಟಿ ಪಾದ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುತಿದೆ;
ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಕೊಡವುತಲೇ ಪಾದದ ಕುರುಡು ನೀಗುತದೆ!

ಮೀನು ಮನೆಯಲಿ ಈಜುಹೆಜ್ಜೆಯ
ಜಾಡನರಸಿ ಹೋಗುವ ಕಣ್ಣಲಿ
ಹಿಮ್ಮಡಿ ತೋರುವದದೇ ಪಾದದ,
ಮತ್ತದೇ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚೆನಿಸುವ ಹೆಬ್ಬೆರಳ ಬಿಂಬ!

ಅವಧೂತನುಳಿಸದೇ ಹೋದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತಿನಡಿ
ವಿರಹ-ಪ್ರೀತಿ ಸಂಧಿಸುವಾಗ
ನೂರು ಕತೆ, ನೂರಾರು ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿ;
ರಾತ್ರಿಯ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟ ಇಬ್ಬನಿ, ಹಗಲ ಬೆನ್ನಿನ ಮಂಜುಹನಿ!

ಸದ್ದು-ಸುದ್ದಿಯಿಲ್ಲದ ಒಣಕಂಠದಲಿ
ಕೊರಡೊಂದು ಕೊಳಲಾಗುಲಿವುದಾದರೆ,
ಸದ್ದು-ಗದ್ದಲದ ದಿನದ ಮಿಡಿತದಲಿ
ಮೌನವೊಂದು ನಲಿವ ನವಿಲಾದುದಾದರೆ,
ಅದು ನೆನಪಿನಾಟವೇ ಇದ್ದೀತು!
ಹಣೆಯ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಲ್ಲೇನಾದರೂ
ಅಡಗಿದ್ದಾದರೆ ಅದು ಮುತ್ತೇ ಇದ್ದೀತು!

ಮೌನಕೂ, ಗಾನಕೂ ಒಂದೇಸಮ
ಹರಡಿದೆ ಬಟಾಬಯಲಂಥದೊಂದು ಗಮನ!
ಹುಣ್ಣಿಮೆಗೂ, ಆಮಾವಾಸ್ಯೆಗೂ
ಎದೆಯೊಡ್ಡಿದೆ ದಿಟ್ಟ ಇರುಳಂಥದೊಂದು ಮನ!

ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಬಿತ್ತಿದ ಬೀಜ ಹಣ್ಣಾಗಿ ಕಳಿಯುವಾಗ
ಒದ್ದೆ ಅಂಗೈಯ್ಯಗಲ ನೆಲವೊಂದು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ
ಬರಲಿರುವ ಬೀಜಕಾಗಿ, ತೆರಳಿರುವ ಮಳೆಗಾಗಿ
ಅನಂತ ಕಾಯುವುದ ರೂಢಿಯಾಗಿಸಿಕೊಳುತಿದೆ..

ಜರಿವ ದಡ ಹಾದು ಚಿಮ್ಮುವ ನೀರಿನಲೆ
ನೇವರಿಸಿ ಅದೇ ಮಿದುಪಾದ ತೊಳೆಯುತಾ,
ಬೀರಿ ಬೆಳಕು, ಬರೆಯುತದೆ ದಾರಿ!
ಕಲ್ಪದುದ್ದದೊಂದು ಕರೆ-
"ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟು ಒಳಬಾ.."
ಕದವಿಲ್ಲದೆದೆ, ಅಳಿಸದ ರಂಗೋಲಿ, ಬಾಡದ ತೋರಣ
ಬಿಡದೆ ಕಾತರಿಸುತವೆ...
ಮತ್ತಿನ್ನೊಂದು ದಿನ-ರಾತ್ರಿಯುರುಳುತವೆ!

ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗರ ಅಡಗಿತ್ತೇನೋ ಹುಡುಗಾ?
ಮುಟ್ಟಿದ್ದಕೇ ಮುತ್ತುರಾಶಿ ಮುತ್ತಿದೆ!
ಕಣ್ಣಂಚಿನಲಿ ಸೂರ್ಯನೇ ಉದಯಿಸಿದ್ದೇನೋ ಹುಡುಗಾ?
ನೋಟವೊಂದಕೇ ಬಿಸಿಯೇರಿದೆ!

ನರನಾಡಿಯಲಿ ನಾಚಿಕೆ, ಬೆನ್ನಿಗೇ ಬಯಲಾಗುವ ಬಯಕೆ.
ಎದೆ ಹುಣಿಯಲಿ ಸಾಲುಸಾಲು ಚಿಗುರು ಆಸೆಗರಿಕೆ,
ಬೆಚ್ಚದೆ ಬೆದರದೆ ತೆನೆಯೊಡೆದ ಹಸಿ ಎದೆಗಾರಿಕೆ!

ಬೆಳಗು ಅಂಗಳಕೆ ಬಿತ್ತಿದ ಬಣ್ಣದ ನಡು ನೀನೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ
ಬಿಸಿನೀರೊಲೆಯ ಹೊಗೆಸುರುಳಿ ಘಮವೊಯ್ದು ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಸಾರಿತ್ತು.
ಕಂಡ ಕಣ್ಣಲೆಲ್ಲ ನೂರು ಪ್ರಶ್ನೆ; ಕೆನ್ನೆಕುಳಿ ಕೆಂಪು ಉತ್ತರಿಸಿತ್ತು!

ಬರಸೆಳೆದು ಮರೆಗೊಯ್ದ ಕಾಲದ ತುಣುಕು; ಗಂಟೆಯೊಂದೀಗ ಕ್ಷಣವಾಯ್ತು!
ಪುರುಷನೋ-ಪರುಷವೋ, ನನ್ನೊಳ-ಹೊರಗು ಬಂಗಾರವಾಯ್ತು!
ಎಳೆಬಿಸಿಲು ಹೊಳೆಹೊಳೆದೆ ನೀನು, ಇಬ್ಬನಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕರಗಿಯೇ ಕರಗಿತು!

ಸೋಪಾನವೊಂದೊಂದರಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಮದರಂಗಿಯ ಜೋಡಿಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು!
ತುರೀಯದಲಿ ಬಿಳಿಶಂಖದೊಡಲು  ಹೆಸರು ನಿನದೇ ಅನುರಣಿಸಿತ್ತು.
ನಾನೀಗ ಹೆಣ್ಣೆನಿಸಿದ ಗಳಿಗೆಯಿದು ನಿನ್ನ ಗಲ್ಲದಿಂದುದುರಿ ನನ್ನ ಹಣೆಗಿಳಿದಿತ್ತು!

ನಲ್ಲ, ನಾನಲ್ಲ; ಕೈಹಿಡಿದು ನೀನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೇಲೆಮೇಲೇರಿಸಿದ್ದು!
ಮನಸು ಕಣ್ಬಿಟ್ಟಾಗೆಲ್ಲ ಘನಪರಿಮಳ ಒಳಹೊಕ್ಕಿತ್ತು; ಹೊಕ್ಕುಳ ಹೂವರಳಿತ್ತು!
ನೀ ನಡೆದಾಗ ನನ್ನಾಳದೊಳಗೆ, ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆ, ಈ ಕಾಯ ದೇಗುಲವಾಯ್ತು!

ಹೂವುದುರಿತೆಂದು
ಪಚ್ಚೆಯೆಂಬ ಪಚ್ಚೆ ಇಂಚಿಂಚು ಬಾಡುವಾಗ,
ಹೊಳಪೊಂದು ನೆಲಕಿಳಿಯಿತೆಂದು
ಆಗಸವೇ ಬೂದು ಇಳಿಜಾರಲಿ ಅಸ್ತಮಿಸಹೊರಟಾಗ,
ಹಾಡುತಾ ಅಳುತ್ತವೆ ಬಣ್ಣಗಳು, ಹಗಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ..

ಅದೋ ಶಿಖರಾಗ್ರದಲೂ ಬಿಡದ ಆ ಗುಂಗು
ಮಂಜಿನಂತೆ ಮುಸುಕಿ ಧೊಪ್ಪನುರುಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ!
ಇದೋ ಈ ಪಾತಾಳದಲೂ ನನದೊಂದು ಗುಂಗು
ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದುದ ನೆನೆನೆನೆದು ಬಿಕ್ಕಿದ ಹಾಗೆ!

ಬಂದು ಹೋಗಿಯೂಬಿಟ್ಟೆ,
ನಾ ಗುರುತುಳಿಸಿಕೊಳಲಿಲ್ಲ..
ನಗುತಲೇ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳುವ ಸಂಜೆಗಳಲಿ
ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ ಹಣೆ ಹೇಳುವ ಕತೆ
ಖಾಲಿ ಕೆನ್ನೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳುತದೆ!

ಭರತಮಹಾಬಲಿಗೆ ಅಳಿಸಿಹೋದ ಗುರುತುಗಳಲಿ
ವೈರಾಗ್ಯ ಕಾಣಿಸಿತಂತೆ!
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಗಾಳಿ ಮೈಯ್ಯಲಿ ಗುರುತುಳಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುತಿದೆ;
ನನದೊಂದು ಜೈ ಅಂಥ ಬದುಕಿಗೆ!

ಅವನಾಣತಿಯಂತೆ ಉರುಳುತಿರುವ
ಅವನದೇ ಗುಡಿಯುಳಿಸಲು
ಅವನದೇ ನಾಮಾರ್ಚನೆಯ ಮೊರೆ ಹೊಗುವ ಹಾಗೆ,
ಅತ್ತತ್ತಲೇ ಸಾಗುವ ಪಾದದಡಿ ಮೆತ್ತಿಕೊಳುವ
ಧೂಳಕಣವಾಗುವುದ ಕಲಿತಾಗಿದೆ!

ಸೋಲುವುದಿಲ್ಲ;
ಬಾಳುವುದಿಲ್ಲ ನೆನೆಯದೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ..
ಒಪ್ಪಿಸಿಕೋ ಶೂನ್ಯವನೇ
ನಿನಗಿಷ್ಟವಾದ ಪಕ್ಷದಲಿ..
ಅಪೂರ್ಣವೊಂದು ಅಪೂರ್ಣವೇ ಉಳಿವ ನಿಟ್ಟಿನಲಿ
 ಇಲ್ಲವೇ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿನಲಿ.

ಇದೋ ಹೊರಟೆ
ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಬಣ್ಣದ ರೆಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಿ
ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿಸುವ ದಿಶೆಗೆ ಬೆರಗಾಗಿ!
ಬೆರಳಿಗೆ ತಂತಿ ಚುಚ್ಚಿ
ಚಿಮ್ಮಿದ ರಕ್ತ ಸ್ವರವಾಗಿಸುವ ನಶೆಗೆ ಶಿರಬಾಗಿ.

ಇಲ್ಲ; ಬರಲಾರೆ ಕೈಹಿಡಿದೊಯ್ವೆನೆನುವ
ಅಣಕು ದೀಪದ ಜೊತೆಗೆ..
ಬೇನಾಮಿ ತೀರಕೊಂದು ಇರದ ಹೆಸರಿಟ್ಟು
ಬಾ ಎನುವ ಕರೆಯ ಜೊತೆಗೆ.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಲೋಕವುಂಟಂತೆ
ಹಾದಿಯುದ್ದಕು ನಿನ್ನ ನಿನ್ನೆ ಮೊಹರೊತ್ತಿವೆಯಂತೆ..
ಅಲ್ಲಿ ನೋವು ಅಳಿಸದಂತೆ!
ತನ್ನೊಳಗದು ಮೈ ಮರೆಯುವುದಂತೆ..

ಇಲ್ಲ; ಬರಲಾರೆ ಕತ್ತಲ ಮುಖದೊಂದು
ಅನಪೇಕ್ಷಿತ ನಗೆಯ ಮಿನುಗಾಗಿ..
ತನ್ನಷ್ಟಕೇ ಬಲುತೃಪ್ತ ಮುಚ್ಚುಗಣ್ಣಿನ
ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ ಕುಣಿತದ ಕನಸಾಗಿ..

ತಿನುವ ತುತ್ತುತುತ್ತಲೂ
ನೆನಕೆ ಸಹಿಯೊತ್ತಿರುತಿದ್ದ ಅಂದುಗಳಿಂದ
ಇದೋ ಹೊರಟೆ..
ಕಣ್ಣಯಾನದುದ್ದಕೂ
ಪಸೆಗೆ ಜಲಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮುಖವಾಡವಿತ್ತು
ನಗುವ ಕೈಗಳ ಪೂಜೆ,
ಅಳುವ ಕೈಗಳ ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರಕೆ
ಮಡಿಲಾಗುವ ಆ ತಾಯಂಥ ತೀರಕೆ..

ಮತ್ತಲ್ಲಿಂದಲೂ ಇದೋ ಹೊರಟೆನೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ,
ಮುತ್ತು-ಹವಳ, ರಾಡಿ-ಬಗ್ಗಡ ದಾಟಿ
ಕಲ್ಲೆಬ್ಬಿಸಿದ ಅಲೆಯುಂಗುರ,
ಕಾಲವೆಸೆದ ಸುನಾಮಿಗಳೂ ಕಂಡಿಲ್ಲದ
ಅಲುಗದ, ಕದಡದ
ಶಾಂತಿಯದಿನ್ನೊಂದು ಮುಖವಾಡವುಟ್ಟ
ತಳದ ಮೌನನೆಲೆಗೆ...

(ನಾಚು - ಕಾಡಿಗೆ - ಅಂಚು - ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣ)

ಕತ್ತಲಲಿ ಕನಸೇ ಕದಡಿದ್ದಿರಬೇಕು;
ಘನಗಾಂಭೀರ್ಯಕ್ಕೆ ಕಚಗುಳಿಯಿಟ್ಟಂತಾಗಿ
ನಕ್ಕೂನಗದ ಹಾಗದು ಬಿರಿವಾಗ
ನೆನಪೊಂದು ಒಳಗಿಂದಿಣುಕುತ್ತದೆ;
ಇಷ್ಟಗಲ ಕಣ್ಣರಳಿಸುವಾಗ ಅದು,
ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿ ಹರಿದ ಕಾಡಿಗೆಯ ಅವಶೇಷ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಗೀಟುಗೆರೆಗಳೊಂದಾಗಿ
ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಹೊಸಿಲು ಬರೆಯುತಾವೆ!

ಕಡ್ಡಿಯೊಂದು ತನ್ನ ತಾನೇ ಕೀರಿ
ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸುವಾಗ
ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣ ಬೆಳಕ ಹೆರುತ್ತದೆ.
ಆ ಹುಟ್ಟಿನಡಿ ಎಲ್ಲ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವ ನಿಟ್ಟಿನತ್ತ...

ಹೊಸಿಲಲರಳಿದ ಬಳ್ಳಿಹೂ ನಡು ಬಿಡುಬೀಸಾಗಿ
ಬೇಡವೆಂದರೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುವ ಹೆಸರು..
ಅಂಗೈಲರಳಿದ ಮದರಂಗಿಯ ನಡು ಅಡಗುವದೇ ಹೆಸರ
ಅಂದಿನಂತೆಯೇ ನಾಚುತಾ ಹುಡುಕಬಯಸುವ ಮನಸು..
ಮನಸು ಮರೆತದ್ದೋ ನಾಚುವುದನ್ನು;
ಹೆಸರು ಮರೆತದ್ದೋ ಪುಳಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದನ್ನು!
ಎರಡೂ ನಿರತ ಹಿಡಿಹಿಡಿಯಾಟದಲಿರುವಾಗಲೇ
ನಗು ಖಾಲಿಯಾಗಿ, ಕಾಣೆಯಾಗಿ
ಘನಗಾಂಭೀರ್ಯ ಮತ್ತೆಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳುತದೆ!

(ಎಚ್ಚರ - ಮೊಣಕಾಲು - ಗುಡ್ಡ- ಗೊತ್ತಿದ್ದೇ)

ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಮತ್ತಲ್ಲಿಗೇ
ರಾತ್ರಿಯಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಾಣುವ ಬಾವಿಯ ಬಳಿಗೇ,
ಹಚ್ಚಹಗಲಲಿ ಚಲಿಸುವ ಪಾದ ಎಡವಿದ್ದೋ
ಹಾದಿಯ ಸುಳ್ಳುಪಳ್ಳು ಮುಳ್ಳಾಗಿ ಕಾಲ್ತೊಡರಿದ್ದೋ,
ಮುಗ್ಗರಿಸಿದ ಶಬ್ದಕೆಲ್ಲವೂ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಿವೆ!
ಎಲೆ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮನಗಳೇ,
ಹತ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ ಗುಡ್ಡ ಮಾತಿನೇಣೀಯಲೇ,
"ನೀನೇ ಇಂದ್ರ ನೀನೇ ಚಂದ್ರ!"
ತಿರುಕನ ಜೋಳಿಗೆಯಲೂ
ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯ ವಿಳಾಸ ತೋರಿಸುತಾರೆ!
ಎಚ್ಚರ ಮೈಮರೆಯುವ ಮನಸುಗಳೇ,
ಪಾಪಿ ಹೋದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ;
ತೀರಾ ನಂಬುವವರು ಹೋದಲ್ಲೂ
ಮೊಣಕಾಲುದ್ದ ನೀರೇ ಇರುವುದು...
ಗೊತ್ತಿದ್ದೇ ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಬೀಳದಿರಿ
ನಂಬಿಸುವ ಮಾತಿನ ಹೊಂಡಕೆ.
ತಿಳಿದವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ,
ಪರಾಂಬರಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು
ಕಂಡರೂ ಕಣ್ಣಾರೆ, ಕೇಳಿಯೂ ಕಿವಿಯಾರೆ..

(ಸಿಂಹಸ್ವಪ್ನ- ನಡುರಾತ್ರಿ-ದಳ-ಬಹುಮಾನ)

(ಸಿಂಹಸ್ವಪ್ನ- ನಡುರಾತ್ರಿ-ದಳ-ಬಹುಮಾನ)

ಚಂದ್ರನ ತೆಕ್ಕೆಯಲೆತ್ತಿ ತಂದು ಸಂಜೆ,
ಕತ್ತಲ ಕೈಗಿತ್ತು ಹೋಗಿತ್ತು.

ಹೆಗಲಲಿ ಚಂದ್ರನ ಹೊತ್ತು ಕತ್ತಲು
ಮೆಲ್ಲ ನಡುರಾತ್ರಿ ತಲುಪಿತ್ತು.

ಕಂದನ ಸಿಂಹಸ್ವಪ್ನವೇ ಇರಬೇಕು;
ಕನಸಲೇನೋ ಒಂದು ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುತಿತ್ತು.

ಕೊಳದೆದೆಯಲೊಂದು ಕಮಲವರಳುತಿತ್ತು
ದಳದಳಗಳ ನಡು ಬಣ್ಣ ಮೈದಾಳುತಿತ್ತು!
ಕಣ್ಣರಳಿತ್ತು; ಬಣ್ಣಭಾವ ಸೇರಿಯೊಂದು ಹಾಡು;
ಹಾಡ ಗುನುಗುತಾ ಕತ್ತಲು ಮೈಮರೆತಿತ್ತು.

ಕಳ್ಳಚಂದ್ರ ಜಾರಿ ಮೆಲ್ಲ ಕನಸೊಳನುಸುಳಿ
ಭಯದ ಬಳಿಹಾಯ್ದಿದ್ದ;
ತಂಪಾಯ್ತು ಸಿಂಹವೂ, ಸ್ವಪ್ನವೂ,
ಮತ್ತು ಕಂದನ ಕಣ್ಣೂ...

ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣಿಗೊಂದು ಮುತ್ತಿತ್ತು,
ನಗುವ ತುಟಿಗಿಷ್ಟು ಹೊಳಪಿತ್ತು
ಹೊರಹೊರಟಾಗ ಚಂದ್ರ,
ಕೊಳದೊಡಲಲಿ ಮತ್ತರಳತೊಡಗಿತ್ತು ಚಂದ್ರಬಿಂಬ!

ಗುಲಾಬಿಪಕಳೆ ಗುಂಗಿಂದಾಚೆ ಬಂದಾಗ ಕತ್ತಲು,
ಚಂದ್ರನಾಗಲೇ ಏರಿಯಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತೆ ಕತ್ತಲ ಹೆಗಲು!

ಲೋಕ "ತಣಿಸುವ ತಂಗದಿರನವ" ಅಂದರೆ,
ಕಂದ ಕರೆಯಿತು ಚಂದಮಾಮನೆಂದವನ;
ಇದಕಿಂತ ಬೇಕೇ ಮಿಗಿಲೊಂದು ಬಹುಮಾನ?

ಬಾ ಬಂದುಬಿಡು ಇಲ್ಲಿ
ಬಿಕ್ಕುವೊಂದು ಬಾನಿನಂಥ ಎತ್ತರವೇ,
ಹೊತ್ತು ತೊಟ್ಟಿಲಾಗಲು ಹವಣಿಸಿದೆ
ಮತ್ತು ಮೌನ ಲಾಲಿ ಹಾಡಲು.

ನೀರವ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲೊಂದು
ಪಚ್ಚೆರಾಶಿ ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದೆ.
ಪಿಸುನುಡಿವ ಗಾಳಿ ಬಡಿಬಡಿದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತಿದೆ,
"ನಗುವಿನಷ್ಟೇ ಸಮೃದ್ಧ ನಗದ ನೀನು!"

ಭೋರ್ಗರೆವ ಮಳೆ
ಕಲ್ಲಾಗಿಯೇ ಉದುರಲಿಬಿಡು ಎದೆಯ ಮೇಲೆ.
ನಿನ್ನುಸಿರ ಬಿಸಿಯ ಸತ್ಯಕೆ
ಕರಗಿ ನದಿಯಾದಾವು!

ಬೆರಗೊಂದು ಕರಗದ ಬಣ್ಣರಾಶಿ
ನೀ ಮೂಡುವ ಮುಳುಗುವ ಎರಡೂ ದಿಕ್ಕಲಿ!
ಮಣಿಯಲಿದೆ ಕಾಲ ತಿರುಗುಚಕ್ರದ ಓಟವ
ನೀ ಹಾಡಾಗಿಸುವ ಬಗೆಗೆ!

ಇರಲಿಬಿಡು
ಸಿಡಿಲುಮಿಂಚಲೂ ಚೆಲುವುಂಟು
ಬೆಳಕುಂಟು ಬಣ್ಣಗಳುಂಟು
ಅಪೂರ್ಪದ ಕಣ್ಣು ನನ್ನವು
ಬಿಂಬ ನೀನೆಂದೇ ಭಯಕೆ ಕುರುಡಾಗಿಬಿಟ್ಟವು!

ಬಾ ವಿರಮಿಸು ಇಲ್ಲಿ
ಗೂಡುದೀಪದ ಬಿಸುಪು
ಹಕ್ಕಿಹಾಡಿನ ಇಂಪು
ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಂಪು
ಆರಿಸಲಿವೆ ಸುಡುಬೆಂಕಿ,
ಮೆತ್ತಲಿವೆ ಕೆಂಪು ಕೆಂಡಕೆ ತಂಪು!

ಹೊಗೆಸುರುಳಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ದಿಟದ ಘಮವೇ,
ಗಂಧಕಡ್ಡಿಯಾದರೂ,  ಮಂದಧೂಪವಾದರೂ
ಲೋಕವೀಗೀಗ ಹೇಳುವುದಿಷ್ಟೇ-
"ಹೊಗೆ ಹೊಮ್ಮುವುದು ಸುಟ್ಟಾಗಲೇ ತಾನೇ?"

ದೂರದ ಇಳಿಜಾರಲೊಂದು ರಾಗದ ಅವರೋಹಣ,
ಮುರಿದಂತಿದೆ; ಕೊಳಲ ಕೊರಳ ಅಪಶ್ರುತಿಯ ರಿಂಗಣ..
ಇರಲಿಬಿಡು:
ರಾಗವೆಂದರೆ ಆರೋಹಣಾವರೋಹಣಗಳ ಮೊತ್ತ;
ಕೊರಳೆಂದರೆ ಸ್ವರಾಪಸ್ವರಗಳ ಸಂತೆ!
ಬಳುಕುವ ಬೂದು ಚಂದವೇ,
ಏರುಬೀಳು ತಿದ್ದಿ, ಬಣ್ಣ ಹೊದಿಸಹೊರಡದಿರು.
ಲೋಕಕೀಗೀಗ ಕಾಣುವುದಿಷ್ಟೇ-
"ಹೊಗೆಯೆಂದರೊಂದು ನಿರ್ವರ್ಣಮೌನ!"

ಸಾಗುತಿರು ನೀ ಊರ್ಧ್ವಮುಖಿಯಾಗಿ
ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಳುವ ಅದೇ ಉನ್ಮಾದವಾಗಿ!
ಹೊಕ್ಕುಬಿಡು ನಿಲ್ಲದೆಯೇ
ದಿಗಂತದ ಹೊಕ್ಕುಳಲಿ
ಅದ್ಭುತವೊಂದು ಪುಳಕವಾಗಿ!
ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದ ಬಯಲ ಕಿವಿಯಲಿ
ದಿಶೆ ಮೀರಿದ ನಶೆಯ ಗುಟ್ಟಾಗಿ!
ಖಾಲಿಯಾಗಸದ ನೀಲಿಯಲಿ
ಚಿತ್ತಾರವಾಗುವ ಹತ್ತಿಮೋಡವಾಗಿ!
ಬಿಡು, ಲೋಕಕೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಷ್ಟೇ-
"ತೂಕದ್ದಲ್ಲ; ಹೊಗೆಯೆಂದರೆ ಬಲುಹಗುರ"

ಸೊಗದ ಸುಗ್ಗಿಯ ಸುದ್ದಿ
ಹಾಗೇ ತೇಲಿ ಬಂದು ತಲುಪಿತು.
ನಗೆಯ ಹಾಳೆಯಗಲ "ಕುಶಲವೇ ಕ್ಷೇಮವೇ?"
ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾ ಸುಳ್ಳಾಡಲಾರೆ...

ಕರೆಯುತ್ತಿರುವ ನೀನು,
ಮಾತು ಸತ್ತು ಮುಚ್ಚಿಯಾಗಿರುವ ಮೌನದ ಕೋಟೆಬಾಗಿಲು.
ಅದರ ಉದ್ದದಷ್ಟುದ್ದ ಬಯಕೆ, "ಇನ್ನೂ ಬೇಕು"
ಕ್ಷಿತಿಜದಂಥ ನೆಲೆಯ ಕನಸೇರ‍ಲಾರೆ.

ಪಾತಾಳಕೆ ಕಾಲೂರಿ ಮತ್ತೆ ಚಿಮ್ಮಿ ನೆಗೆದೆತ್ತರ
ಹಾರುವ ದೇವತೆಯ ಅಂಗಾಲಿಂದುದುರಿದ
ಚಿನ್ನದ ಪುಡಿಯೊಂದಿಷ್ಟು ನೆತ್ತಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿತು;
ನಗೆ-ನೋವುಗಳ ನಡುವೆ
ಇಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಗುಟ್ಟಿನ ಜಾಗವಿದೆ;
ಅಲ್ಲಿಡಲಾಗಿದೆ ಬಲು ಜತನ;
ಯೋಚಿಸದಿರು, ಅದು ಹಾಗೇ ಹೊಳೆಹೊಳೆಯುತಿರುತದೆ!

ಪರಿಮಳ ಅಂಟಿಸಿ ಬೆಸೆಯಬಲ್ಲವನೊಬ್ಬ

ದೇವದೂತನ ವಿಮಾನ ಸಕಾಲ

ಬಂದಿಳಿವ, ಬರದಿರುವ ಮಾತು ಬಿಡು.
ಅಂಗಳದಲಿ ನಿನ್ನಿಷ್ಟದ ಕೆಂಪು ಕೇಪಳಗುಚ್ಛ
ಅಂದಿನಂತೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತರಳಲಿದೆ!

(ತುಳುಕು - ಅಂಗಾಲು - ಜಡೆ - ಮನೆಯ ದಾರಿ)

ಮತ್ತಿಂದೂ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬಂದುಹೋಗುತಾನೆ
ಅದೋ ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ ತುತ್ತತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ
ಸವರಿಹೋದ ಮೋಡದಲೆಯಲಿ ತುಳುಕಿಯುಕ್ಕಿದ್ದ ತಂಪುಹನಿಯ ಹಾಗೆ.

"ಸಾವೆಂದರೆ ಮನೆಯ ದಾರಿ ನೋಡಕ್ಕಾ" ಅನುತ್ತಲೇ
ಗುದ್ದಾಡುತಲೇ ಮತ್ತದನೇ ನೆನೆದು ಅತಿ ಮುದ್ದಿನದೋ ಎಂಬಂತೆ
ನರಳುವ ಹುಡುಗ; ಕಡೆಗೋಲಾಡಿಸಿ ಎದೆಯಲಕ್ಕರೆಯ ಬೆಣ್ಣೆಯೇಳುವ ಹಾಗೆ..

ಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಇನ್ನೇನೋ ಹೇಳಿ ಬರೀ ಹೇಳಿ
ಸಂತೈಸಬೇಕನಿಸುತ್ತದೆ ಅವನಿಗೇನೂ ಅಲ್ಲದ ಒಬ್ಬಳಾಗಿ
ಅಜ್ಞಾತ ಉಳಿದುಹೋದವು ಶಬ್ದವೊಂದೊಂದೂ ಅಂಗಾಲ ಮಚ್ಚೆಯ ಹಾಗೆ..

ಬದುಕಿಗೊಂದು ಮೊಗ್ಗಿನ ಜಡೆ ಹಾಕಬೇಕಂತೆ
ಸಾವಿನ ಅರಳುಗಳನು ಹುಟ್ಟಿನ ಹಗ್ಗದಲಿ ಕೋದು
ಅಳುನಗುಗಳಿಟ್ಟು ನಡುನಡುವೆ ಕಾಲ ಹೆಣೆಯುವುದು ಹೂಮಾಲೆ ಹೀಗೆ..

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಗೆಜ್ಜೆಯುಲಿ
ವೈಯ್ಯಾರದಲಿ ಬರುವಾಗ
ಮಾಗಿ ನಡು ಬಾಗಿ
ಕಾಲ್ತೊಳೆದು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ..

ಹಸಿರ ನಡುನಡುವೆ
ಇಣುಕುವ ಚೆಲುನೀಲಿ,
ಆಚೆ ಅಗಲ ನೀಲಿಯ ನಡುವೆ
ಹಾರಿ ತೇಲುವ ಹತ್ತಿರಾಶಿ!

ಖುಶಿಯ ಲಹರಿಯೊಂದು ಹಾಗೇ ಬಂದ್ದು
ತಾಕುವಾಗ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾದದ್ದು.
ಅವನ ಸಹಿಯೊಂದು ಹಾಗೇ ಬಂದು
ತಲುಪುವಾಗ ಕಹಿಕಹಿ ಅನಿಸಿದ್ದು!

ಹಿಂತಿರುಗಿದೆಯಂತೆ ಅವನೊಳಗೆ ಪಚ್ಚೆ
ಜಗಳಾಡಿ ಮಲಗಿತ್ತು ತುಸುಕಾಲ
ಎದ್ದು ತಳಮಳಿಸಿ ನಲುಗಿ ದೂರದೂರ..
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತಿರುವಲಿ ಅಳುತಿದ್ದ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾಳಂತೆ!

ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮೂರುಗಳಲ್ಲಿ
ಅದರಷ್ಟಕೇ ಒಂದು ಸಮ್ಮೇಳ; ಮಿಲನವಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಲ್ಲಿ..
ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದೆ
ಮರೆಗಿಳಿಯುತಾ ಏನೇನೋ ಎಲ್ಲ ಖಾಲಿಯಾಗುತಿದೆ..

"ಖಾಲಿಯಿಂದಲೇ ಒಂದು ಮೊದಲಾಗುವುದು"
ಮಾತೊಂದು, ಮರಳುವ ನೂರಾರು ಪದಚಿಹ್ನಗಳಲಿ
ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶಕೆ ಬಣ್ಣ ತುಂಬುತಿದೆ..
ನಾಳೆಯ ಹೊತ್ತ ಬಸಿರು ಚಿಗುರೊಡೆಯುತಿದೆ!

(ಯಕ್ಷಿಣಿ - ಗಂಟಲು- ಬೆದರಿಕೆ - ಚಿಂತಾಜನಕ)


ಬೆಳಕ ಕೂಸೊಂದು ಡೊಗ್ಗಾಲಲಿ
ದಾಟಲಿತ್ತು ಕತ್ತಲರಮನೆಯ ಹೊಸಿಲು.

ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿಗೆ ಅದಾವುದೋ ಬಂದುಸುರಿ ಹೋಗಿತ್ತು
"ಅವರ ಸಮಾಗಮಕೆ ನಿಗದಿಯಾಗಿದೆ ಹೊತ್ತು!"

ಅಕಾಲ ನೆರೆಗೆ ಗಂಟಲುಬ್ಬಿ ಬಂದ ಗಳಿಗೆ,
ಕಣ್ಣಿಂದವನ ಹೆಸರ ಹೊಳಪಿಳಿದುಹೋದ ಗಳಿಗೆ..

ಪರಿಚಿತವೂ, ಅಸ್ಪಷ್ಟವೂ ಒಂದಾಕೃತಿ
ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದೆ; ಬಹುಶಃ ಇದವನ ಯಕ್ಷಿಣಿಯೇ...

"ಅಲ್ಲೊಂದು ಚಂದದ್ದು ಚಿಂತಾಜನಕವಿದೆಯಂತೆ
ಬಗಿದೆದೆಯ ನಗೆಯೊಳಗಿಂದ ಅಮೃತವುಣಿಸಬೇಕಂತೆ."

ನಂದಾದೀಪಕಷ್ಟು ತುಪ್ಪ ಸುರಿದು,
"ಸರ್ವೇ ಜನಾಃ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು..."
ಹೇಳುತಲೇ ಇದೆ ಬಾಯಿ; ಮನಸನೆಳತರುತಾ ಕೈ..
ತಾಳಮೇಳ ತಪ್ಪಿಸುವ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ವಿವಶತೆಗೊಂದು ಜೈ

ಅಲ್ಲಿ ನೋವಿನೊಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆದರಿಕೆಗಿಲ್ಲಿ ಎದೆಗೂಡು ಬಿರುಕು..
"ಅಯ್ಯೋ ಪ್ರೀತಿಯೆಷ್ಟು ಚಂದ!"-ಮತ್ತೆ ಮತ್ತುಲಿವ ಮನಸು..

ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಏನೊಂದನಾದರೂ ಈ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ?
ಅಲ್ಲಳುವಾಗ ಅವಳು, ಇಲ್ಲಿಂಚಿಂಚು ಸಾಯುವವಗೆ?

ಕರ್ಣನಲ್ಲ; ಎದೆಯಲಮೃತವಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲ, ಬಗೆದೀವುದರಿತಿಲ್ಲ;
ಹಂಬಲಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು; ನಾನೂ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹೊರತಲ್ಲ...

ನೋಟದ ಎಳೆಯೆಳೆಯೂ ಸೇರಿ
ಚಂದದೊಂದು ಕೆಂಪು ಕೌದಿ ಹೊಸೆದು
ನೀಲಿಗುಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ
 ಅಸ್ತಮಿಸ ಹೊರಡುವ ಪೂರ್ಣಸೂರ್ಯನೇ,
ಚದುರುತಲೇ ಸಾಗುವ ಮೋಡದಡಿ
ಇಡೀ ಕಾಣುತಾ, ತುಂಡುತುಂಡಾಗುತಾ,
ನೀನಿದ್ದೂ ಕಾಣದಾಗುತಾ,
ಕಳವಳಿಸಿ ಎಕ್ಕರಿಸುವವರಿಗೆಲ್ಲ
ಪಡುವಣದಲಿ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆಯಾಡುವ ಹೊಳಪು
ಮತ್ತೆ ನೀನುದಯಿಸುವ ಕತೆ ನಿತ್ಯ ಹೇಳುವುದು.

ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಹಾರುಹಕ್ಕಿ ಗೂಡಿನತ್ತ,
ಕೊರಳಗಂಟೆಯುಲಿ ದನಕರು ಹಟ್ಟಿಯತ್ತ,
ಅಂಗಳದ ಕಂದಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗಿಗೆ ಮರಳುತಾ,
ಅಷ್ಟರಲಿ ನಿತ್ಯ ರಾತ್ರಿಯಾಗುವುದು,
ನನ್ನಂತೆ ಜಗವಿಡೀ ಸಾಂತ್ವನಗೊಳ್ಳುವುದು.

ಇದೆಂಥ ಚೋದ್ಯ ನೋಡು
ನೀನಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಾಗಲೂ ಕಳವಳ;
ಕಾರ್ಮೋಡವಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿತ್ತೆಂದಾಗಲೂ ಕಳವಳ!
ಬಂದಿಲ್ಲಿ ಧಗಧಗನೆ ನಗುವಾಗಲೂ ಸಮಾಧಾನ,
ಬರುಲಿರುವೆಯೆಂದು ಹೋಗುವಾಗಲೂ ಸಮಾಧಾನ!
ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನ ಬಿಳಿಹಾಳೆ ಮೇಲೆ
ಕಾಮನಬಿಲ್ಲೊಂದು ಚಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗುತಾ,
ಮತ್ತೆ ಕಪ್ಪುಮಸಿಯೊಂದು ನಿಧಾನ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತಾ...
ಕಪ್ಪೋ, ಒಪ್ಪೋ, ಸೊಗವೋ, ಅಲ್ಲವೋ
ಎಳೆಗಳು ಸಿಕ್ಕಿ ಒಂದರೊಳಗೊಂದು ಗೋಜಲು;
ಈಗ ಎಚ್ಚರವೆಂದರೆನೇ ಒಂದು ಗೊಂದಲ!

ಸಾಕಾಗಿದೆ, ಒಪ್ಪಿಸುವ ರಮಣೀಯ ಕಾವಳವೂ
ಮತ್ತಿನ್ನೂ ಚಂದದ ಕಳವಳವೂ..
ಸಾಕಾಗಿದೆ ಈ ದಟ್ಟ ಭರವಸೆಯೂ
ಮತ್ತಿನ್ನೂ ಮುದ್ದು ಸುಳ್ಳುಗಳೂ....

ಇನ್ನು ಬರೀ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ,
ನಿನ್ನನ್ನು, ಹಗಲನ್ನು, ಬೆಳಕನ್ನು, ಬಿಸಿಲನ್ನು,
ಸ್ಪಷ್ಟವಿರುವ, ಬೆಚ್ಚಗಿರುವ, ಶುಭ್ರವಿರುವ
ಸತ್ಯವೆನಿಸುವ ಮತ್ತಿನ್ನ್ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಅಂಥದ್ದನ್ನೂ..

ಅವಳು ಬರುವವಳಿದ್ದಾಳಂತೆ!
ವೇಳೆ ಕಳೆಗಟ್ಟಿಸಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ..

ಹಾದಿಗಷ್ಟು ಜೀವಜಲ ಸಿಂಪಡಿಸಿ ಸಾರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಕಣ್ಣ ಹೊಳಪಿಂದೊಂದಷ್ಟು ಚುಕ್ಕಿ ಹೆಕ್ಕಿ ಬಳ್ಳಿ ರಂಗೋಲಿ ಮೂಡಿದೆ.
ಆಗಷ್ಟೇ ಬಂದ ವಸಂತದ ಗೊಡ್ಡು ಟೊಂಗೆಯ ನವಪಲ್ಲವ ಕಿತ್ತು ತೋರಣ ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ..
ಘಮದ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದು ಬಂದ ಕುಹೂ ಹಿಂತಿರುಗಲಿತ್ತು;
ಗೆಜ್ಜೆಬೇಡಿ ತೊಡಿಸಿ ಹಾಡಿಗೇರ್ಪಾಟಾಗಿದೆ..
ಅಮ್ಮನ ಒತ್ತಾಸೆಗೆ ಹೊಳೆವ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯಲಿ
ಪಾಯಸ ಕುದಿವಾಗ ಹದ ಉರಿಗೂ ಪಾತ್ರೆ ಬುಡ ಕರಟುತಿದೆ.
ಜಾಜಿ ಬಳ್ಳಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಇರುಳಿನಂತೆ ಬೋಳುಬೋಳು;
ಹೂದಂಡೆಯೊಂದು ನಡುಹಜಾರದ ಹೊನ್ನಬೋಗುಣಿಯಲವಳ ಕಾಯುತಿದೆ..
ಎದೆಮೇಲಿನ ಭಾರಗಳನುಜ್ಜಿ, ಉಜ್ಜಿ, ಕಿಡಿ ಹೊಮ್ಮಿಸಿ
ಪರಿಮಳಯುಕ್ತ ಕಡ್ಡಿಗಳುರಿಸಲಾಗಿದೆ..
ಶಯನ ಮಂಚದಲಷ್ಟು ಗುಲಾಬಿ ಪಕಳೆಗೆ
ಕೆನ್ನೆಕುಳಿಯಿಂದೆತ್ತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಂಪು ಬಳಿಯಲಾಗಿದೆ..
ನಗೆ ಬಗೆದು ಒಂದಷ್ಟು ಕಂಪು ಹರಡಲಾಗಿದೆ..
ಮೂಲೆಮಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಫೊಟೊದೆದುರು
ಕೈ ತೊಳಕೊಂಡು ಬಂದು ಬೊಗಸೆಯೊಡ್ಡಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾಗಿದೆ..
"ನನ್ನದಾಯಿತು; ಇನ್ನಿಲ್ಲಿ ಸೊಗದುಂಬುವ ಭಾರ ನಿನದು"

ತೃಪ್ತಿಯಿಂದೊಮ್ಮೆ ತಿರುತಿರುಗಿ ನೋಡುತಾ ಮಂಜುಗಣ್ಣೆರಡು
ತನ್ನೊಳಗಿಂದಾಚೆಗೆ ಹೊಸಿಲ ದಾಟುತಾ
ಎಡವಿಬಿದ್ದವೇನೋ, ನೋವಲಿ ತುಂಬಿಬಂದಿವೆ..
ಹಾದಿಯುದ್ದಕು "ಸ್ವರ್ಗಕಿದೋ ಹಾದಿ" ಎಂಬ ಫಲಕ ನೆಡುತ್ತಾ
ಸುಳ್ಳುಸುಳ್ಳೇ ಹುಮ್ಮಸ್ಸೊಂದು ವಿಮುಖ ನಡೆವಾಗ
ಗೆಜ್ಜೆಯ ಕಿಂಕಿಣಿ ಬರಬರನೆ ಉದುರುತಿವೆ...

(ನದಿ - ಕೆಂಪು- ಸ್ವಾರ್ಥ - ಹುಚ್ಚುಹೊಳೆ)


ಕೆಂಪು ಹಾದಿಯಲಿ ಸೊಂಪೊಂದು ನದಿ
ದಾಟಬೇಕಿದೆ, ಸೇತುವಿಲ್ಲ.
ಕುಡಿದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು,
ನೀರ ಹೋರಾಡಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..

ಸ್ವಾರ್ಥ ಜಾಲದಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಲಿ
ಬಿಡಿಸಿಕೊಳಬೇಕಿದೆ, ಬಲವಿಲ್ಲ.
ಸಿಲುಕುವುದು ಗೊತ್ತು
ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹೊರಬಂದು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..

ದ್ವೇಷವೂ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಪ್ರೇಮವೂ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ
ಭಾವ ಹುಚ್ಚುಹೊಳೆ, ಸೆಳೆದೊಯ್ದಿದೆ
ನಡೆದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು
ಬದುಕಿಗೆ ಸೆಳೆತಕೆದುರಾಗಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಮ್ಮನೆ ಕವಿದ ಕರಿಮುಗಿಲು,
ಬಿನ್ನಾಣದಲಿ ನಾಚುತಿರುವಂತೆ ನವಿಲು.
ನಾಟ್ಯದೊಳದ್ದಿಯಾಡುವ ಮುದ್ದು ಕಾಲು,
ಸುತ್ತಸುತ್ತುತಾ, ನೆಲಕೆ ಕಚಗುಳಿಯಿಕ್ಕುತಾ
ಕಣ್ಮನದುಂಬುತಾ ಹೆಜ್ಜೆ ಬರೆದ ರಂಗವಲ್ಲಿ,
ಎದೆ ಮೇಲೆ ಚುಕ್ಕಿ ಸಾಲುಸಾಲು
ಹೆಣೆವ, ಬೆಸೆವ ಗೋಜಲೊಂದು ಉದ್ದುದ್ದ ಬಳ್ಳಿ.
ಮೆತ್ತನೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಗಾಳಿಗಾಡುತಾ ಸಾಗಿದ ಪಚ್ಚೆಗರಿ
ಅಯ್ಯಬ್ಬಾ! ಅಂದಿತೇ ಹಸಿರ ನಸೆಗಲ್ಲ ಸವರಿ?
ಕೊಡವಿ ನೂಕಿತೇನು ನೆಲ ಹುಸಿಮುನಿಸಲಿ?
ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ ಗಾಳಿ..
ಮುಟ್ಟಿ, ತಾಕಿ, ಸವರಿ, ಸಾಗಿದೆ ಪಯಣ,
ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ ವನಸುಮದ ಪರಾಗದಷ್ಟು ಹಸಿಕಣ.
ನಿನ್ನೆಗಳ ಗಜಗರ್ಭದಾಳದಿಂದ
ಎತ್ತಿ ತಂದಿದೆ ತುತ್ತು ಹೊಕ್ಕುಳಬಳ್ಳಿ.
ನೆನಪೆಂದರೆ ಬರೀ ಪುಳಕ ಎಳೆಯೆಳೆಯಲ್ಲಿ.
ಬಂದದ್ದು, ಕೂತದ್ದು, ಕಂಡದ್ದು, ಅಡಗಿಸಿದ್ದು,
ಹುಡುಕಿದ್ದು, ತಡಕಿದ್ದು, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಕಳೆದುಹೋದದ್ದು...
ನೀನೆಂದರೆ ಉಕ್ಕುಕ್ಕುವ ಭೋರ್ಗಡಲು
ನಾ ಮಿಂದು, ಮಿಂದು ನಾಚಿನೀರಾಗುವ ತೀರ!
ಸುರಿಯದ ಮೋಡದೊಳಗೆಲ್ಲ ತೇವ ಹುಡುಕುತಾ
ವೃಂದಾವನವನೂ ಹೊಕ್ಕಿತ್ತಂತೆ; ಗರಿಯೀಗ ಹಾರಿ ಬಂದಿದೆ ..
ಸೀದಾ ಕಡಲತಡಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿ ನಡೆಸಿದಂತಿದೆಯೇನೋ ಸಿಹಿಹುನ್ನಾರ!
ತೀರದಲಿ ಶ್ರಾವಣದ ಕೂಸಿನ ಕುಹೂಕುಹೂ ಚಿತ್ತಾರ
ಗರಿ ಬಣ್ಣ ತುಂಬುತಿದೆ;
ತಳೆಯಲಿದೆಯೇನೋ ಖಾಲಿಬಿಳಿಯೊಂದು ಮಳೆಬಿಲ್ಲಿನವತಾರ!