ನಿದ್ರಾಮಾತೆಯ ಮಡಿಲ ಕೂಸು ಕನಸು.

ಮುದ್ದಿಸುವಾಸೆಯ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣ ಪಾಲು.
ಹೊತ್ತು ಮನದೆಡೆಗೆ ಕಣ್ಣ ದಾಪುಗಾಲು
ನನಸಾಗಿಸುವ ಮನದಾತುರದ
ಯತ್ನದ ಸಿಕ್ಕಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹರಿದು ಚಿಂದಿಚೂರು...

ಜಗಕೆಲ್ಲಕೂ ಆತುರ,
ಬಿತ್ತಿದ್ದು ಮೊಳೆವ ಮೊದಲೇ ಕೆದಕಿ,
ಎಳೆ ಬೇರ ಚುಚ್ಚಿ ಚಿವುಟುವ ಪರಿ
ತಾನೇ ತಿಳಿಯದ ತನ್ನ ಧಾವಂತಕೆ
ತನದೇ ಯತ್ನದ ವ್ಯರ್ಥ ಬಲಿ...

ಮೂಲೆಯ ಕಸ, ಮಾಡಿನ ಬಲೆ,
ಬಾಡಿದ ತೋಟ ಅಣಕಿಸುತಾವೆ...
ಮುಗಿವ ಮುನ್ನವೇ ಮುಗಿಸಿದ,
ಫಲಿತವಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯಗಳು,
ಕೊಂದ ಕ್ಷಣಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಕೇಳುತಾವೆ.

ಇಂದಲಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ ಲಂಘಿಸಲಿಕೆ
ಮನವೇನು ಮರ್ಕಟನೇ?!
ಒಂದಿರಬೇಕು ಗುರಿ, ಗುರು...
ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳಲು,
ಮೈಮನವೇನು ಸಹಸ್ರಬಾಹುವೇ?!

ಕನಸು ಕನಸಾಗರಳಲಿ,
ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬೆಳೆಯಲಿ, ಮನವಾವರಿಸಲಿ.
ಹಂಬಲದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಲಿ, ಯತ್ನದ ಬಳ್ಳಿ
ವಿಶ್ವಾಸದ ಸುತ್ತ ಹಬ್ಬಲಿ, ಹೂವರಳಿ,
ಮನದಂಗಳ ಸಫಲತೆಯಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸಲಿ...

ಅವನಿರುವುದು ಹೀಗೆ....


-------------------

ಬಂದಿದೆ ಮತ್ತಿನ್ನೊಂದು ಉಪವಾಸದ ದಿನ,

ಜಾಗರಣೆಯ ರಾತ್ರಿ.

ಒಂದುದಿನದ ಅನ್ನತ್ಯಾಗದ ಪ್ರತಿ,

ಉಳಿದೆಲ್ಲವಕೆ ಸುಖ ಕೇಳೋ ಶಿವರಾತ್ರಿ.



ತಿನದೆ ಕಳೆದ, ತಿಂಡಿಯತ್ತ ಇನ್ನುಳಿದ

ಗಳಿಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತಾ,

ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಶಿವನ ಹೆಸರು

ಮೈಕಲಿ ಕೇಳಿದಾಗಷ್ಟೇ ನೆನೆಯುತಾ..



ಸಣ್ಣ ಸರತಿಯ ದೇಗುಲವ ದಾಟುವ ಹೆಜ್ಜೆ

ಒಳನಡೆಯದು, "ಇದು ನಮ್ಮವರು ಹೋಗುವದ್ದಲ್ಲ..."

ಇದರ ಶಿವ ಅವರವನಲ್ಲವಂತೆ.

ಲಿಂಗವೊಂದೇ, ಭೇದ ಮನದ ಬಿಂಬದಲಷ್ಟೇ.



ಢಂಬಾಚಾರವೆಂಬರಷ್ಟು ಜನ,

ಮಹಾಕಾರಣಿಕ ಆಚಾರವೆಂಬರಷ್ಟೇ ಜನ..

ಹಾಗಂದರೂ, ಹೀಗಂದರೂ...

ಅದೇ ಮಾಸದದೇ ದಿನ ಬಂದೇ ಬರುವುದು ಹಬ್ಬ.



ವಿಧಾತ ದಯಾಮಯ, ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮೊಳಗೇ,

ಇಲ್ಲವಾದರೂ ನಮ್ಮೊಳಗೇ...

ಮುತ್ತುವ ಕತ್ತಲ ಹಗಲಾಗಿಸಿಯೇ ಶುದ್ಧನವ,

ನಂಬಿದವರದೂ, ನಂಬದವರದೂ..



ಸೂರ್ಯ ಸುಡುವಷ್ಟು ಬಿಸಿಯೆನುತಾ,

ನಿಲುಕದೆಷ್ಟೆತ್ತರವೆನುತಾ,

ಬಿಟ್ಟೋಡಿದನೆನುತಾ ರಾತ್ರಿ ಮೇಲ್ನೋಡಿ ಉಗಿವಂತೆ,

ಅವನನಳೆಯುತಾ ಒಂದಷ್ಟು ನಿಂದೆ, ಮತ್ತಿನ್ನೇನೇನೋ..



ಹೆಸರವನದಾದರೂ ಉಪವಾಸಕೆ

ತನುಶುದ್ಧಿಯಾಗುವುದು ನಮದೇ.

ಮಾಡದುಳಿದ ಪಕ್ಷ ಅವ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ,

ಅಳುಕು, ನಿರುತ್ತರ ಸಂಶಯವೂ ನಮದೇ.



ಅವನಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಇಲ್ಲ,

ಅವನದೇನಿದ್ದರೂ ಏಕಮುಖ ಪ್ರೀತಿ.

ತಪ್ಪಿಗೆ ಪಾಠ, ಒಪ್ಪಿಗೊಂದು ವರವಿತ್ತು,

ಅಮಿತ ಜೀವರಾಶಿಗೆ ಅಸೀಮ ಪ್ರೇಮ.

ನಿಷ್ಕಳಂಕ, ನಿಷ್ಕಾರಣ, ನಿಷ್ಕಾಮ ಪ್ರೇಮ....

------------------------------------------------

ನಿನ್ನೆ (ಮಾರ್ಚ್ ೮) ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು, ಇವತ್ತು ಬರೆದದ್ದು...

--------------------
ಅದೊಂದು ಉರಿವ ಬೆಂಕಿಗೋಳ..
------------------------

ಚರ ಜಡದ ಮಿಲನದಲಿ
ಸೃಷ್ಟಿಯ ಓಂಕಾರ.
ಹೆಸರಿಲ್ಲ, ಗುರುತಿಲ್ಲದ
ಬರೀ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆ.
ಒಳಗೆ ಮಾರ್ದನಿಸಿದ ಅದೇ
ಓಂಕಾರದ ಮೆಲು ಬಾಲಗಾನ.
ಪಟಪಟನೆ ಮುಚ್ಚಿತೆಗೆವ
ಎವೆಗಳ ನಡುವದೇ ಕಣ್ಣು,
ಸಂವೇದನೆ ನೂರು.
ನಿದ್ದೆಯಲೂ ಜಾಗೄತಿ,
ಮುಖ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಭಾವತೇರು..
ನಿರಾಕಾರ, ನಿರ್ಲಿಂಗ ಆತ್ಮ
ತೊಟ್ಟುಡುಗೆಯ ಹೆಸರಷ್ಟೆ ಸ್ತ್ರೀ...

ಬೆಳೆದ ಚೈತನ್ಯಕೆ
ಮೊಲದ ವೇಗ, ಚುರುಕು..
ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಪುಟುಪುಟು ಓಟ,
ಬೀಳದಂತೆ ಎಡವಂತೆ ನಡೆಸುವ
ಜವಾಬ್ದಾರಿಗೆ, ಕೈಜಾರುವ ಭಯಕೆ,
ಹಿಡಿಯಬಯಸುವ ಜನಕ,
ಪ್ರಶ್ನೆ, ತಡೆ, ಮಿತಿ ಸಂಹಿತೆ
ಮೀರಿದ ಶಕ್ತಿಯ ಪರಿಗೆ ಚಕಿತ,
ಒಳಗೊಳಗೇ ದಣಿಯುತಾನೆ.
ಅದು ಹುಮ್ಮಸ್ಸೇ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದ ಚೇತನ!

ಚೈತನ್ಯ ಬೆಳೆಯುತಿದೆ,
ಅಕಾರ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ,
ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಾಕಾರದಲ್ಲೂ..
ಜಿಂಕೆಯಂತೆ ನೆಗೆವ,
ಪುಟಿದು ಚಿಮ್ಮುವ ಉತ್ಸಾಹ.
ಅದೃಶ್ಯ ಸರಪಳಿ ಹಿಡಿದು
ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಜನಕ.
ಹಿಡಿಯಲಾಗದ, ತಡೆಯಲಾಗದ
ಓಟಕೆ ಸೋಲುತಾನೆ.
ಅದು ಚಲನಶೀಲತೆಯ ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ!


ಹಲವು ಅಡೆತಡೆ ಮೀರಿ,
ಪ್ರಶ್ನೆಗುತ್ತರಿಸಿ, ದಾಟಿ,
ಹಾರಿ ಬಂದ ಚೈತನ್ಯವೀಗ
ತನ್ನ ಸಮರ್ಥಿಸಿ, ಬೆಂಬಲಿಸಿ
ನಿರೂಪಿಸಿ, ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಳುವ
ಘರ್ಷಣೆಯಲಿ ಹತ್ತಿ ಉರಿದು
ನೊಂದು, ಬೆಂದು ಕೆಂಪು ಬಿಸಿಗೋಳ....
ಮಾತು ಕಿಡಿ, ಉಗುಳು ಬೆಂಕಿ,
ಉಸಿರುಸಿರೂ ಹೊಗೆಯಾಡುತಿದೆ...
ಅದು ಬೂದಿಮುಚ್ಚಿದ ನಿಗಿನಿಗಿ ಕೆಂಡದುಂಡೆ!

ಹಕ್ಕ ಭಿಕ್ಷೆಯಂತೀವ ಸೋಗಲಿ
ಚೈತನ್ಯಕೆ ಸರಪಳಿಯ ವರ
ಕರಿಮಣಿಯ ವೇಷಾಂತರ...
ಚಿನ್ನದ ಲೇಪಕೆ ಉರಿವ ಚರ್ಮ,
ಕತ್ತ ಬಿಗಿತಕೆ ಉಸಿರು ಭಾರ...
ಗೋಳವನಾವರಿಸುವ ಕೈ, ಬಿಸಿ ತಾಳದೆ
ಆ ಹಿಡಿಯಿಂದ ಈ ಹಿಡಿಗೆ...
ಬಿಸುಡಲ್ಪಟ್ಟು ಗಾಳಿಗಾಡಿ
ಗೋಳವಿನ್ನೂ ಧಗ ಧಗ...
ಅದು ತನ್ನುರಿಗೇ ಬೂದಿಯಾಗುವ ಒಳಗುದಿ..

ಆಗದೆ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕೂತಿದೆ ಜಗ,
ಹಿಂತಿರುಗದೆ ಮುನ್ನಡೆದಿದೆ ಗೋಳ
ತೂಕ ಕಳಕೊಂಡು ಗಾಳಿಗೇರಿದೆ,
ಮೇಲೇರುತಾ ಕೆಂಪಳಿದು
ಕಾಮನಬಿಲ್ಲ ಬಣ್ಣದ ಗಾಳಿಪಟವಾಗಿ,
ಪಟದ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಹೂವರಳಿ,
ಮತ್ತೆ ಓಂಕಾರ ಅನುರಣಿಸಿದೆ...
ಜಗ ಅಲವತ್ತುಕೊಳ್ಳುತಿದೆ
ಛೇ.. ಕೈಯ್ಯೊಳಗಿರಿಸಿಯಲ್ಲ,
 ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು...

(ನಮ್ಮಂಗಳದ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಕಟ್ಟಿದ ಗೂಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೂ ಮಗಳೂ, ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡ ಮಾತುಗಳೇ ಇವು.)

------------------------------------------

ಹಕ್ಕಿಗೂಡು
------------------
"ಪುಟ್ಟಿ ನೋಡು ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡು
ಕಟ್ಟಿ ಹೇಗೆ ಕೂತಿದೆ!
ಕೊಕ್ಕನಷ್ಟೆ ಚಾಚಿ ಹೊರಗೆ,
ಕಣ್ಣ ಹೇಗೆ ಮುಚ್ಚಿದೆ!"

"ಅಮ್ಮ ಬಿಡೇ, ಅತ್ತ ನಡೆದು
ಒಮ್ಮೆ ಒಳಗೆ ಇಣುಕುವೆ,
ಹಕ್ಕಿಗೂಡು ಎಷ್ಟು ಚೊಕ್ಕ,
 ನಾನೂ ನೋಡಬಯಸುವೆ."

"ಬೇಡ ಚಿನ್ನಿ, ಗೂಡ ಸನಿಹ
ಸಾರಬಾರದೀಗಲೇ.
ಇಣುಕಬಹುದು ಒಳಗೆ ಹಕ್ಕಿ
ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದಾಗಲೇ..

ಹಕ್ಕಿನೋಡು, ಬಿಸಿಲುಮಳೆಗೆ
ಚಳಿಗೆ ತಾನು ಅಳುಕದೆ,
ಮೊಟ್ಟೆಯಿಡುವ ವೇಳೆಗಷ್ಟೆ
ಪೊರೆಯೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದೆ.

ನಾಳೆ ಮೊಟ್ಟೆಯೊಡೆದು ಬರುವ
ಮರಿಗಳ ಸಲುವಾಗಿಯೇ,
ಹುಡುಕಿ, ಹೆಕ್ಕಿ ಕಸ ಕಡ್ಡಿಯ
ಸೂರು ಸಜ್ಜು ಮಾಡಿದೆ.

ಇದ್ದರಲ್ಲಿ ಇರಲುಬಹುದು
ಹಕ್ಕಿ ತತ್ತಿ ಒಂದೆರಡು,
ಇಟ್ಟರತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ನೀನು,
ಹಕ್ಕಿಯೆದೆಯೆ ಹಾರುವುದು..

ಕಂದ ಭೂಮಿ ನಮ್ಮದೆಷ್ಟೋ,
ಎಲ್ಲ ಜೀವಸಂಕುಲದ್ದು.
ನಿರ್ಭಯ ನಿರಾಳ ಬಾಳು,
ಅವಕಷ್ಟೇ ಹಕ್ಕಿನದ್ದು..

ತಾಳು ಕೆಲದಿನದ ಕಾಲ,
ತತ್ತಿಯು ಮರಿಯಾಗುವುದು,
ಮರಿ ಹಾರಿದ ದಿನವೇ ಹಕ್ಕಿ
ಗೂಡು ಖಾಲಿ ಮಾಡುವುದು

ಕಣ್ಣಿನಾಸೆ, ತಿನ್ನುವಾಸೆಗೆಂದೂ
ಹಿಂಸೆಯಪ್ಪದಿರು,
ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲೇ,
ಮಾನವತೆಯ ಮೆರೆಯುತಿರು."

"ಬೇಡ ಬಿಡೇ ಅಮ್ಮ ಇಂದು
ಗೂಡನಂದೇ ನೋಡುವೆ,
ಅಟ್ಟಿ ಬೆಕ್ಕು, ಕಾಗೆ, ಗಿಡುಗ
ತತ್ತಿ ನಾನೂ ಕಾಯುವೆ."

ಅವಳ ಸ್ವಗತವೂ, ನಾನೂ..


-------------------
ಕಾದು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ,
ಕುರುಡಾಗಿ, ಕಿವುಡಾಗಿ
ಅಕ್ಕಪಕ್ಕಕೊಂದು ದೃಷ್ಟಿ ಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿ.

ಬೋಳು ಮೈ,
ಹಾಳು ಕೊಂಪೆಯಂತೆ,
ಪಚ್ಚೆ ಬಿಡಿ, ಏನೂ ಇರದ ನಿರ್ವರ್ಣವಾಗಿ.

ನಿರ್ಜೀವ ಕಳೆ,
ಗತವೈಭವವೊಂದು ಕನಸೆಂಬಂತೆ,
ಅಲುಗಲೇನೂ ಇಲ್ಲದ ಮೃತನಿಶ್ಚಲತೆಯಾಗಿ.

ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ನಳನಳಸಿದೆ
ಹಸಿರ ಹೊತ್ತು ಬಸಿರಾಗಿ,
ನಾಳಿನ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿಯಾಗಿ.

ಹಾದು ಹೋಗುವ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನನ್ನೆಡೆ ಕುರುಡು.
ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಮೆಲುನೋಟಕೆ ಇತ್ತ ಬಿಡುವಿಲ್ಲ.
ತಪ್ಪಿಯೂ ನನನದು ನೇವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಸತ್ತಿಲ್ಲ,
ಒಳಗೊಂದು ಮೂಲೆಯಲಿ
ಒಣ ಆವರಣದಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.

ಅಗೋ, ಯುಗಪುರುಷನ ಶಲ್ಯದಂಚು,
ಹೊಂಗೆ ಹೂವರಳಿದ ಪರಿಮಳ,
ಅದರ ಒನಪುವಯ್ಯಾರ,
ಸುತ್ತ ದುಂಬಿ ಹಿಂಡು,
ಸುದ್ಧಿ ತಂದಿದೆ, ಯುಗಾದಿ ಬರುತಿದೆ.

ಜೊತೆಗೆ ಬರುತಾನೆ ನಾ ಕಾದವ,
ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರದಿ ಪ್ರಾಣವೆಬ್ಬಿಸಿ,
ಸಾವಿನ ನೆರಳೋಡಿಸಿ,
ನನ್ನ ಯೌವ್ವನಕೊಯ್ಯುವವ...

ಬೋಳು ಗುಲ್ಮೊಹರ್
ವರುಷ ಕಾಲದ ವಿರಹಿತೆ..
ಅವಳ ಸ್ವಗತಕೆನ್ನೊಳಗೊಂದು ಸಂಚಲನ.

ವರುಷದಿಂದಲ್ಲ, ಅಂದೊಮ್ಮೆ ಬೋಳಾದಾಗಿಂದ
ನಾನೂ ಕಾದಿದ್ದೇನೆ, ಅರಳಿಸುವವಗಾಗಿ
ಅವ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ...

ಬರುವ ಭರವಸೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಮರದಂತೆ.
ಕಾಲ ಜಾರಿಸಿದ ಒಂದೊಂದು ಮರಳಕಣವೂ,

ಮೈಮನವ ಮಾಗಿಸುತಲೇ ಸಾಗಿದೆ.

ಮನಸೀಯದೆ ಮರಕೆ ಮರುಕಳಿಸುವ ವಯಸಿತ್ತ.
ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಸಾವುದಕೆ ಅದಳುವುದಿಲ್ಲ,
ಕಣ್ಣಿರದ, ಕಣ್ಣೀರಿರದ ಮರ ಬರಿದೇ ಕಾಯುತದೆ,

ಮನಸು ವಯಸುಗಳ ಬಂಧಿಸಿ ಕಾಲದ ಸಿಕ್ಕಲಿ,
ಮನುಜಗೆ ಚಿಗುರಿ, ಮಾಗಿ, ಬಾಡಿ,
ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರಲಾಗದ ಮಿತಿಯಿತ್ತ.

ಪ್ರಕೃತಿಯ ತೂಗು ತಕ್ಕಡಿಯಲೆಂದೂ ಸಮತೂಕ.
ಇತ್ತಷ್ಟೇ ಕಳೆದಲ್ಲಿ, ಕಳೆದಷ್ಟೇ ಇತ್ತಿಲ್ಲಿ,
ಮಾತೆಯೆನಿಸುತಾಳೆ.

ಮಾಗುವುದಕೊದಗದೇ
ಬಾಡುವುದಕಳುವ ಮನುಜ
ಹತಭಾಗ್ಯನೆನಿಸುತಾನೆ.

ಅವನ ಲೆಕ್ಕಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ.

--------------------
ತನ್ನ ಹಸುವನ್ನು ಹೂಳಿ ಬಂದಾತ,
ಮಿಂದು, ಉಂಡು, ಮಲಗೆದ್ದವ
ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಬೆಕ್ಕಿನ ಸಾವಿಗೆ
ಶೋಕಾಚರಣೆಯಿಲ್ಲದ್ದಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರ ಹಾಕಿದ.

ಪಕ್ಕದಂಗಳದ ಕಸಕೆ ಮುಖ ಮುರಿವಾತ,
ವಾಸನೆಯೆನುತ ಮೂಗು ಮುಚ್ಚುವಾತ,
ಮಗುವಿನ ಬಹಿರ್ದಶೆಯ ಅವಸರಕೆ
ಅದೇ ಅಂಗಳದ ಬೇಲಿಯ ಮರೆ ಬಳಸಿದ.

ಪಕ್ಕದವನ ಗಾಯಕೆ ಅಸಡ್ಡೆಯ ಉರಿಯಿತ್ತಾತ
ನೋವಿಗುಪೇಕ್ಷೆಯೇ ಮದ್ದೆಂದಾತ
ಕಣ್ಣಲಿ ಬಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಕೀಟ ಚುಚ್ಚಿದ್ದಕೆ,
ಅದ ಹಿಚುಕಿ ಕೊಡ ಕಣ್ಣೀರಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದ.

ಪರರ ತಪ್ಪು ಹೆಕ್ಕಿ,
ಭೂತಕನ್ನಡಿಯಿಟ್ಟು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ,
ಅಭ್ಯಸಿಸಿ, ವಿವರಿಸಿ, ಜಗದೆದುರು
ಸಂಶೋಧನೆಯನೇ ನಡೆಸಿ ತೋರುವನದು
ದೊರೆತ ಶೂನ್ಯ ಫಲಿತಾಂಶಕೆ ದಿವ್ಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ.

ತಾ ಹೇತುದು ಅದಲ್ಲ,
ಪರರದಷ್ಟೇ ಅಮೇದ್ಯವೆನುವವ,
ನರ ಹೇಗಾದಾನು?!
ನಾಲಿಗೆ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಹರಿಯ ಬಿಟ್ಟವ,
ಬೋಧಕ ಹೇಗಾದಾನು?!
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೇಧದ ಪಟ್ಟಿಕಟ್ಟಿದವ,
ನಾಯಕ ಹೇಗಾದಾನು?!
ಸ್ವರತಿಯಲಿ ಸದಾ ನಿರತನವ,
ಮುಂದಾಳು ಹೇಗಾದಾನು?!
ಗುಣವ ಮತ್ಸರದಿ ತೂಗುವವ,
ಸಹೃದಯಿ ವೀಕ್ಷಕ ಹೇಗಾದಾನು?!

ನಾನೆದ್ದು ಅಳಿದಾಗ..

---------------
ಎಚ್ಚರಾದರೂ ಕಣ್ತೆರೆಯದ ಸೋಗು,
ಸಲುವ ಸಲ್ಲದಿರುವ ಭ್ರಮೆ,
ಶಾಂತವಾಗಿಸುವ ಧ್ಯಾನದ
ಮೈತುಂಬ ಮುಳ್ಳುಮುಳ್ಳು.
ಜಾಗೃತವಾಗದ ಚಕ್ರಗಳು,
ಉದ್ದೀಪನ ಕ್ರಿಯೆ ಜಾಳುಜಾಳು.

ಅಹಂಕಾರದ ಹೊಟ್ಟೆಹಸಿವೆಗೆ
ತುಂಬಿದಷ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚುವ ಆಳಗಲ.
ಹಸಿವದನು ಸಾವಿಗೊಯ್ಯುವವರೆಗೂ
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ, ಕಿವಿಮುಚ್ಚಬೇಕು,
ಮಾತು ತಂತಾನೇ ಉಡುಗಿ,
ಅಸಡ್ಡೆಯ ನಿರ್ವಾತ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸೀತು.

ನಾ ಪ್ರೇಮದೊಳಗೆ,
ಸಾಗರದೆದುರು ಕುಂಭ ತುಂಬ ಜಲ.
ಗುರುತಿದ್ದರೂ ತೃಣವಷ್ಟೇ.
ತಿಳಿದೂ ಜಾಣಕುರುಡು, ಜಾಣಕಿವುಡು.
ಅರಿವು ಮರೆಗೋಡೆಯಾದ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಾಲೆ.
ಅಡಗಿದ್ದೂ ನಾನೇ, ಹುಡುಕಿದ್ದೂ ನಾನೇ.
ಉರುಳಿಹೋದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕ್ಷಣರಾಶಿ.

ಹೊಂದುವಾಸೆಯ ಗಾಢ ಕಪ್ಪು
ವಾಸ್ತವದ ಬಣ್ಣಗಳ ನುಂಗಿದೆ.
ಖಾಲಿ ಒಡಲ ಹೊತ್ತು ಬಿಳಿ
ದೂರ ನಿಂತು ಅಳುತಿದೆ.
ಬಣ್ಣದಾಗರ ನಿರ್ವರ್ಣವಾಗಿ
ನಿರ್ವೀರ್ಯತೆಯ ಮೆರೆದು,
ಸಾಂತ್ವನಕೆ, ಸಂತೈಕೆಗೆ
ಒಂದಪ್ಪುಗೆಗೆ ಕಾದಿದೆ.

ಬಂಡೆದ್ದ ಮನಕೆ ಬಿಳಿ
ಬೋಳುಮರವಪ್ಪಿದ ಬನ್ನಳಿಗೆಯಂತೆ,
ಪರಾವಲಂಬಿ ಹುಳುವಿನಂತೆ,
ಕಾಣುವುದು, ಮತ್ತದು ಕಲ್ಲು
ತೂರುವುದೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.
ಜಗಕೆ ಗೆದ್ದದ್ದಷ್ಟೇ
ಸಬಲ ಮತ್ತು ಸಮ್ಮತ.
ಬಿಳಿಯುಳಿಯಲು ಮತ್ತೆ ಬಣ್ಣ ಹೊರಬೇಕು.

ನಿದ್ದೆ ಸೋತು ನಾನೆದ್ದು,
ಧ್ಯಾನಕಿಳಿದು ಅಳಿಯಬೇಕು.
ಚಕ್ರ ಹೂವಂತರಳಬೇಕು,
ಆಗ ನಿಂತೀತು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಾಲೆ,
ಆಸೆಯಳಿದ ಬಣ್ಣದ ಚೆಲುವು,
ಬಿಳಿಯ ಹೊಕ್ಕೀತು, ಮನ ಒಪ್ಪೀತು.
ದ್ವೈತವಲ್ಲ, ಅದ್ವೈತವೂ ಅಲ್ಲದ
ವಿಶೇಷ ಮತ ಪ್ರೇಮದ್ದು.
ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತಿದ್ದು ನಾನು
ಬರೀ ನೀನುಳಿವ ಪರಿಯದ್ದು.